woensdag 27 juli 2016

Werken, rijden en vliegen

Het zijn drukke weken geweest sinds we terugkeerden uit Lumby!


We bolden van Lumby naar Clearwater om daar onze goede vriend de Willy te helpen met de vloer van de zolder,slaapkamer te leggen.
Ideale moment want het weer was toch niet zo schitterend. 

De laatse plank  ligt erin!




Toch slaagden Johan & Willy erin om nog een stevige thermiek-vlucht te doen.
Op 't einde van de week lag de schone vloer er juist in toen Jan & Ilse arriveerden (nog 2 Belgische vrienden van W&S). Nog gauw een tandem-vluchtje voor de Jan en dan weeral feest want ook Sigrid is terug van haar ranger-job op Mt. Robson !


Na regen komt .......




En dan komt de Willi Paragliding Competitie in Golden eraan. Willy gaat deelnemen en Johan, Sigrid en ik kunnen gewoon ons eigen ding vliegen.
Golden ligt in de Rocky Mountains en de vliegcondities zijn niet van de poes. (lees: strong Thermals !) Nu het avontuur op de motor wat minder is, compenseren we dat helemaal tijdens het paragliden! De regio doet z'n reputatie alle eer aan en toont ons prachtig wild-live. Er zijn "Mitteke en de Peer", 2 marmotten die we bijna elke dag passeren als we naar de take-off rijden. En dan is er nog Gerard, een flinke zwarte beer die zijn buik rond eet aan de besjes langs de kant van de weg. Hij laat zich gewillig van zijn beste kant fotograferen.








Rocky Mountains range flying!

Schone start Ils!

De Skyline van Golden, zoek ons Ilske
Wat voor rare wolken hangen ginder nu weer?
Gerard, de Zwarte Beer, op weg naar de Take-Off in Golden




We blijven hier zeker nog een paar dagen en laten de parapentes daarna achter bij Willy om terug op de motor te springen!
Op weg naar weeral nieuwe avonturen ...






zaterdag 16 juli 2016

Feest vieren

Ik word wakker en de regen klettert tegen het tentzeil, de telefoon rinkelt. Een gevecht met mijn slaapzak, gerommel onderin mijn rugzak en eindelijk heb ik hem te pakken. Half slapend, blij dat ik nog droog lig, neem ik op. "GELUKKIG VERJAARDAG" klinkt het vrolijk aan de andere kant van de lijn. Het is Anja, ons skydiveteam-maatje die me als eerste geluk wenst.


Hoe werd jij wakker toen je 50 werd? Wellicht met iets meer luxe.



Mijn "Suite" op mijn 50e verjaardag ! :-)




Johan en ik zijn ook nog eens 10 jaar samen en het lijkt erop dat we ons jubileum in regenpak op de motor gaan doorbrengen.
Maar nee hoor, na een uurtje klaart de lucht op en kunnen we redelijk droog inpakken.

10 jaar. We begonnen onze relatie met de woorden: "Duurt het een dag, dan is het goed, duurt het een week dan is het beter en alles wat daar achter komt is extra. " Dat is nog altijd onze instelling, de enige manier om samen te leven als je alle twee "Vrijheid" als je hoogste goed aanziet.
10 jaar van Reizen en Avonturen, met hoogtes (letterlijk) en laagtes (bijvoorbeeld enkele ziekenhuisbezoeken), vele lange en korte kilometers én heel veel plezier en gelukkige momenten!  Doen we er nog een dag bij, dan is dat heerlijk, doen we er nog een week bij dan is dat beter en alles wat daar achter komt is extra!





We zijn in Penticton en de stad bereidt zich voor op de jaarlijkse fiets-happening. "De Axel-Merckx bike race" Inderdaad, onze Axel Merckx woont hier vlakbij en is de bezieler van dit grootse evenement.
Het is er gezellig druk, en na een lang uitgelopen koffie-ontbijt starten we Jolly Jumper op weg naar Lumby. Zo'n 140 km verder naar het Noorden.
Onderweg stoppen we nog voor een portie vitamientjes aan één van de vele lokale fruitstalletjes. Okanaga is de fruit & wijnstreek van BC.







5 kilo fruit voor mijn verjaardag :-)


Aankomst op het Flight Park van Lumby






In Lumby bouwen we toch nog een écht feestje voor deze feestelijke dag, Willy & Sigrid zijn er ook en er volgen 4 dagen van goed paragliding weer.
Feestje voor onze 10e verjaardag! THKS W & S voor de mooie herinneringen

De high-light van deze dagen is voor Johan & Willy weggelegd, tijdens een tandemvlucht met hun beiden ontdekt Johan een  beer, die net onder hen op wandel is door het dennenbos.
Vliegen hier in Canada is toch wat anders dan in Frankrijk hoor! Waar je in Frankrijk misschien eens een koe moet wegjagen, krijg je hier met héél wat andere passanten te maken.

Panorama vanop de startplaats
Johan, Sigrid, Theresa en Willy
De Lumby-vallei vanonder de paraglider
Ils vertrekt op Coopers Launche Lumby




Reclame maken voor Thang-ka



Sigrid landt op het Flight Park







Ons plan om hier in Clearwater op de paragliding-startplaats te gaan kamperen is ook al wat bekoeld. Enkele weken geleden is er daar in de omgeving een Grizzlybeer, met jongen gezien. Hmmm, we willen liever niet als ontbijt geserveerd worden.







maandag 11 juli 2016

Vancouver Island (nu met foto's )







Op 1 juli Canada Day, arriveren we in Victoria-city, de hoofdstad van BC op Vancouver Island. We parkeren de motor naast het nationale feestgedruis (Hé Canada-day !) en 5 minuten later hebben we een uitnodiging voor de nacht op zak. Deborah en Roger wonen een paar straten verder en nodigen ons uit voor diner & slapen. Johan en ik eten er voor de eerste keer gerookte oesters uit blikje! Canadeese gastvrijheid, noemen we dat!


Feesten op Canada Day is altijd genieten en je ogen uitkijken, terwijl de musea's extra laat openblijven.







De volgende dag gaat het naar Port Renfrew, de start van de beroemde West Coast Trail (die werd geopend om de schipbreukelingen van de West-kust te kunnen evacueren..) en daarna op naar Tofino. Tofino is het surfersparadijs van Vancouver Island. Dat wil zeggen, mooie stranden, veel volk, typische toeristische winkeltjes en véél te duur naar onze zin. Na een zwemmeke en een dompeling in het bubbelbad van de camping smeren we hem.
Thankx Alicia, Lydia and Rom for a great time togheter !




We vinden veel meer rust aan de Oost-kust van het eiland. Op een camping van de Native community (lees: First nations) genieten we van de vliegkunsten van de Bold Eagle. Er zit een nest boven in de bomen en er zijn tientallen vogels die hun buit op het strand en in de baai komen zoeken.





Maar een eiland blijft een eiland en we merken nog maar eens dat wij veel meer bergen & luchtmensen zijn dan zeemensen. We pakken dus snel de ferry naar Sunshine coast, Mile 0 van de trans Canada Highway 101. De streek heeft z'n naam niet gestolen want het weer is er veel warmer en aangenamer dan aan de overkant.
Op de ferry terug naar het vasteland ontmoeten we verschillende motorrijders, allemaal met hun eigen verhaal en stuk voor stuk fijne mensen. Susan, die na een carrière van 30 jaar als balletlerares, nu lasser is en samen met haar man op 2 motors door het land rijden voor werk. Of Christian, die zijn zaak met 20 mensen personeel van de hand deed, nu op z'n eentje werkt en eindelijk tijd heeft om met z'n zonen te gaan motorrijden. En dan is er ook nog Brian, die op Pemberton z'n camp-site met ons deelt. Wat een paradijs toch, al die ontmoetingen.


We rijden nu op bekender terrein, maar genieten daarom niet minder. We cruisen door BC Squamisch, Whistler, de Cariboo-wagontrail en genieten van het wildlife : beren, herten, eagles, wilde paarden, enz.


Logan Lake is een dorpje, ontstaan in de jaren 70. Het herbergt de werknemers van de Coppermine, één van de grootste open mijnen ter wereld. Onze rit loopt kilometers lang via dit groot gat in de aarde.                              Afbeeldingsresultaat voor logan lake canada
Afbeeldingsresultaat voor logan lake copper mine canada
Op het wieltje van een mine-truck
Grootste blusvliegtuigen ter wereld, alleen hier in Canada te bewonderen



Op de campsite  worden we uit onze slaap gehouden door het gehuil van een troep wolven en s'ochtends gewekt door het geklop van een specht.


We worden alsmaar beter in simpeler reizen. Onze kleding wordt minder, onze tent wordt kleiner, alle extra's en andere overbodigheden laten we achter. We reizen met z'n 2 op de GS, en mensen vragen me soms: "do you fit on that bike" als ze Johan en de bagage zien, vragen ze zich af waar ik er nog bij moet. Maar het lukt en ik zit er zelfs confortabel, maar toch... ik mis het wel om zelf te rijden. Misschien gaan we toch nog op zoek naar een zusje voor Jolly Jumper?










woensdag 29 juni 2016

Kiss the Flight

Het was heerlijk thuiskomen op Canadeese bodem. Na een korte stop-over en een lunchafspraak met onze goede vriend Peter in Vancouver rijden we richting Harrison Hotsprings.


Als ervaren reizigers maken we ons geen zorgen over een slaapplaats. We rijden om 22.30 uiteindelijk een camping op, maar het lachen is ons gauw vergaan. De eigenaar vraagt er 40 dollar om ons piep klein tentje neer te zetten! In geen 40 jaar gaan we dat betalen en we besluiten ons geluk ergens anders te zoeken. Ondertussen pakken dreigende regenwolken zich samen.


We vinden uiteindelijk een beschut plekje achter de brandweerkazerne en gooien op goed geluk en in het donker ons tentje recht. Nog geen 10 minuten later gaan de hemelsluizen open en valt de regen stroelend uit de lucht, de hele nacht lang.
En ons tentje .... blijft kurkdroog.
's morgens spoelen we onze slapeloze nacht weg in de heerlijk Hotsprings van Harrison Fort.
 



En dan verder naar onze vrienden Willy & Sigrid, waar Jolly Jumper op ons staat te wachten.




Er moet een nieuwe batterij besteld worden, we kunnen ze 3 dagen later ophalen na in Kamploops na een ritje van 125 km. Welcome to Canada!


De "wachtdagen" geven tegelijkertijd fantastische vliegcondities en we zitten dan ook meer in de lucht dan op de grond.
Willy heeft net z'n tandemkwalificatie gedaan en moet nog een 20-tal vluchten doen met ervaren piloten. Ieder van ons gaat om beurten met hem de lucht in. Johan en Willy slagen er zelfs in om, na een vlucht van 1 u 45, in de tuin van hun huis op Bo-Hill te gaan landen.
Geen twijfel, El Nido flightside in Clearwater? That Rocks!!




Onderhoud aan de toegangsweg naar de vliegsite.


Oefenen met de tandem boven de Thomson River



Johan en Willy landen achter Bo-Hill Ranch



Ondertussen is de motor vertrekkensklaar en gaan we op weg naar Vancouver Island voor een kleine week.

zondag 19 juni 2016

On the Road again, Kiss the Ride part III





Dinsdag 21 juni 2016 is het zo ver, dan vertrekken we voor een volgende deel van de Kiss-the-Ride-trip. 
Hoe die er zal uitzien weten we natuurlijk zelf nog niet. Relax en Enjoy the ride is het motto. Niet te ver vooruit kijken, dat nemen we ons in elk geval voor. 

We nemen ook de paragliders mee en hopen, behalve te kunnen motorrijden ook heel wat te vliegen in Canada. Zo wordt het ook een beetje een Kiss-the-Flight!

We hopen jullie met deze blog af en toe te laten meegenieten van onze avonturen.

So ready-set-go! 


vrijdag 12 december 2014

Fijne wensen voor het nieuwe jaar

Ondertussen zijn we al enkele maanden thuis.
Na onze (bijna) aanvaring met de beer, genoten we nog van prachtige parapent momenten en wat rustigere dagen bij verschillende vrienden in dit mooie land.

Onze avonturen zijn herinneringen in ons hart geworden en geven ons energie voor nieuwe plannen en dromen.

Voorlopig blijven we even in Europe, skydiven, skiën, parapenten, mediteren en werken.
En wat komt..... dat komt.


Make Some Fun in 2015!!!

maandag 18 augustus 2014

De "Lut met den beer"

Dawson Creek, Mile 0 van de Alaska Highway,  hier is er tijd voor foto's en een korte pauze. Er ligt zoveel geschiedenis achter deze weg, jaren en jaren werden er plannen en prospecties gemaakt. Nooit was er genoeg geld of interesse om het project te starten, totdat WOII zich aandiende. Dan opeens kon het allemaal. Op 8 maanden tijd werden er meer dan 2250 km weg aangelegd, weg die winter en zomer bruikbaar was!
Wij reden hem ook helemaal van Zuid naar Noord en terug. Maar dat is peanuts, vergeleken bij de pioniers van het eerste uur.


Op onze weg terug naar Prince Georges, waar onze vrienden Elaine en Gerry ons verwachten, hebben we de chance van ons leven!
Het verhaal dat hier volgt, speelt zich af in enkele seconden.


Johan en ik cruisen tegen 120 km per uur via de kronkelende highway door het prachtige landschap van de McKenzie rivier. We kijken links en rechts, op zoek naar wild-live, want dat is hier te over. (zoals jullie al op de foto's konden zien).
Ik zie hem eerst, een grote zwarte beer komt rechts van ons de helling afgestormd! Ik wijs, Johan ziet hem op het ogenblik dat hij over de gracht springt. (zo'n 1,5 meter breed en het is als een greppeltje voor hem!) . Het dier rent de weg op en we stormen op een onvermijdbare botsing af!! De GS bijna 400 kg tegen 120 km per uur, de beer 300 kg tegen 50 per uur.
Dank u wel voor de stuurvaardigheden van Johan en de wegligging van de GS. Volle bak in de remmen, uitwijken naar links, gas geven en hopen. De beer wil blijkbaar ook niet dood, hij remt, draait rechts weg, stopt, keert terug links, hapt naar onze enkels en vlucht dan achter de GS aan de overkant het bos in.
Dat is wat ze noemen "close but no sigar". We hebben "de lut met den beer gewonnen", zoals ze dat op de Sinksenfoor zeggen! Nog nooit zagen we een beer van zo dicht bij en hopelijk gebeurt het ook nooit meer!!!


's Avonds kunnen we van de schrik bekomen op het verjaardagsfeest van Elaines moeder, 85 wordt ze en nog steeds een zonnetje! Wat is het toch heerlijk om zo'n fijne mensen te ontmoeten onderweg.


Vandaag krijgt de GS een nieuwe achterband (de ontmoeting met de beer heeft ons heel wat rubber gekost) en morgen kunnen we weer verder op weg.