Spannende uren in Cartagena

Al een paar dagen genieten we van de Caraibische sfeer in Cartagena, bezoeken het Hardrock cafe, een simpel t-shirtje kost er algauw 45 euro, dat wordt dus kijken en niet kopen.We  flaneren 's avonds over straten en pleinen, een pintje hier, een coctail daar.

Coctailtje drinken

horen, zien en zwijgen

Samen met de andere motorrijders vullen we de tijd terwijl we wachten om onze motoren op de  Stahl-ratte te zetten. Het is zowat het spannendste moment van de afgelopen maanden. De moto's  gaan eerst in een rubberbootje, om daarna op volle zee met een kraan op het dek gehesen te worden.

voor we het beseffen staat de GS in de rubberboot

Ludwig, de kapitein van de Stahl-ratte doet zijn werk voorstreffelijk

Nu wachten ons 5 dagen cruisen met een antiek zeilschip "de Stahl-ratte". Daarna komen we in Midden-Amerika terecht. Wat zal deze nieuwe "planeet" ons weer voor avontuur brengen?

Aangekomen in Cartagena

Is het alweer een week geleden dat we nog iets van ons lieten horen? De tijd vliegt hier!.

Na  Bucaramanga komt de caraïbische warmte ons tegemoet. We hangen een paar dagen rond in Santa Marta, om  iets “ te doen” is het gewoon veel te warm. In het hostal vinden we een affiche van een Belg die een eindje verderop in het oerwoud een finca (landgoed) heeft. Daar willen we nog wel eens naartoe, dus wij op weg.  De dirt-road die naar de finca leidt doet ons denken aan het pad Ralco- Lonquimai (zie Chili), maar we rijden, tegen beter weten in, toch verder. De mensen onderweg zijn er zeker van, ‘si, si, ... el Belga de Carpe Diem, mas ariba”.

En wij maar verder en verder, tot we bij een splitsing komen waar de weg stijl en rotsig naar boven gaat. Hmmmm toch maar even te voet checken. Johan loopt het laatste stuk tot aan de finca en vindt er niemand thuis.

Wat te doen? Een onweer komt dreigend dichterbij. Dan maar de linkerkant van de splitsing nemen, naar de finca van een Ier. Veel gemakkelijker te bereiken, volgens de buren. Klein detail: je moet wel een stroompje oversteken. Oké, da’s geen moeite voor ons... Dus belanden we net voor het onweer aan de andere kant van de rivier. Wanneer het onweer dan losbarst, blijkt het bergbeekje binnen 3 minuten een woeste kolkende bergstroom te zijn. 

We wachten bang af hoe de toestand morgen zal zijn, we hebben nog 3 dagen om onze boot in Cartagena te halen... Zal het water voldoende zakken? Ik slaap maar weinig die nacht want het blijft nog een hele tijd regenen (lees : gieten). Bij het eerste zonlicht ga ik kijken, oef het water is inderdaad voldoende gezakt om over te steken. We rijden de moto’s zonder bagage naar de overkant en dragen onze spullen via de voetgangersbrug naar de andere oever. Op naar Cartagena.

In Hostal Amber in Cartagena is het nog rustig wanneer we aankomen, maar 2 uur later  verschijnen nog 4 Duitse motorrijders. Berndt en Heidi gaan samen met ons op de Stahlratte (de boot die ons naar Panama brengt) en Werner en Claudia keren terug naar het zuiden, om kertsmis in Ushuaia te vieren.  Het is “Full-moto-House” op de binnenplaats.

Nog 3 dagen en we vertrekken opnieuw voor een zeetrip(je) naar het volgende deel van onze reis.

Langzaam verder...

In San Gill wacht ons de heftigste regenbui sinds Buanos Aires! We kamperen in de tuin van Hostal Papillon en 's avonds loopt het hele hostal onder water. Een uur lang wachten we binnen bang af, hoe zal ons tentje dit overleven?

Terwijl alle anderen hun kamer droogdweilen, inspecteren wij onze tent.
Proficiat Quechua!! 5 jaar oud en nog steeds kurkdroog!!

Meer dan een uur, tropische plensregen

In San Gill neem ik ook de tijd om weer een beetje "vrouw" te worden. Nieuwe kleurtje op mijn haar, nagels gelakt, nieuwe jeans gekocht en ik ben weeral content!

En dan verder langs de prachtige Chicamocacanyon naar Bucharamanga om er nog eens te vliegen.
Onderweg kopen we nog een steunkaart voor de slachtoffers van de antipersoonsmijnen. De bermen en weilanden en velden liggen er nog steeds vol van. Een onvoorzichtigheid bij het uitstappen uit de auto kan al levenslange gevolgen hebben (dank u mijnfabrikanten !). We krijgen tegelijkertijd nog een stukje voorlichting over deze wrede problematiek in Colombia.

steun aan de slachtoffers van zoveel stommiteiten!

In Bucharamanga vinden we weer een top-spot voor onze tent, vlak naast de take-off voor het parapenten en met zicht over de stad. Life can be sweet.

nachtzicht vanuit de tent 

en overdag ...

Wat een team!

On the road again! Van Medellin naar San Gill

Met 2 goed onderhouden moto's, een nieuw bagagerek, een nieuwe achterband én een broek met ventialtie verlaten we Medellin. 

Het is goed om weer op weg te zijn. Dankzij onze contacten in Colombia genieten we van uitdagende wegen en prachtige vergezichten.

Brandweerman van Brussel: Opkuisen rijbaan!

Het blijft opletten geblazen voor en achter élke bocht

Bekijk de weg voor en na de bocht

We passeren dorpen waar de mensen nog nooit europeanen hebben gezien. Elke keer benadrukken we weer dat we géén gringo's (USA) zijn, maar uit Europa komen. Eerst willen de mensen weten vanwaar we komen en waar we naartoe gaan, hoeveel cc de moto's zijn, hoe hard ze rijden en hoeveel ze kosten. Wat zit er in die bagage? Zijn jullie getrouwd? En dan begint de uitleg over waar België dan precies ligt, hoeveel mensen er wonen, hoe groot (klein) het is enz.

Twee dagen lang genieten we van de rit en de ontmoetingen met de vriendelijke Colombianen!

een lang verhaal Salento – Santa Rosa de Cabal –Rodanillo

In Salento doen we het rustig aan, op de eerst avond daar loopt Johan op z’n blote voeten  tegen een stronkje van een bamboestam... kleine teen gebroken.  We doen dan maar  een paar kleine ritjes in de omgeving en vervangen de koppelingskabel van de 650. Hij was nog nét niet doorgesleten. Gelukkig had ik een reservekabel meegenomen. We ontmoeten er ook Franz en Marika, zij reizen elk jaar 1 maand door Zuid Amerika met een BMW 850 motor.

En dan op naar Santa Rosa en de Thermes de San Vicente. Het was “lang” geleden  dat we onszelf nog eens verwend hadden en in San Vicente hebben we daar volop de gelegenheid toe. We kamperen vlak naast de natuurlijke warmwaterbronnen en genieten van de natuurlijk zwempoelen, sauna’s en stoombaden. Allemaal in een een prachtige rustige omgeving. Bovendien maken we kennis met een Colombiaans gezin en krijg ik spontaan de muts van de dame aangeboden, gewoon omdat ik zei dat zij er zo mooi mee stond. Enkele dagen later bezoeken we hen in Trujjillo.

Wanneer we terugkeren via Sant Rosa, krijgen wij én de moto’s weer veel belangstelling. We kunnen de moto’s zonder problemen achterlaten, om op de volgende hoek koffie te drinken. Zeker 5 gepensioneerden staan bij de moto’s op de uitkijk. We drinken koffie aan een typisch colombiaans koffiehoekje en één moedig jongetje komt op kousenvoeten vragen waar we vandaan komen.  Johan moet in geuren en kleuren over onze reis vertellen en het groepje kinderen wordt alsmaar groter. Ze houden niet op met vragen stellen, de kaart en de Lonely Planet  komen erbij te pas. Tot de buschauffeur hen tot de orde roept en ze vertrekken met een hartelijk “ Adios”.

En dan gaat het naar Rodanillo om te kijken of we er kunnen parapenten.  Bij “Cloudbase” worden we ontvangen door Jonathan en Max. Vliegen zal hier moeilijk worden maar we wachten de komende dagen af. Ondertussen slapen we bij Max, die nog een klein huisje ernaast vrij heeft, de moto’s in de eerste kamer, de tent in  de tweede kamer en we zijn weeral geïnstalleerd voor een paar dagen.  We maken een mooie rit door de bergen tot in de volgende vallei en doen tegelijkertijd een boodschapje voor Jonathan. Trujjillo is amper 40 km verder, maar het wordt ons ten stelligste afgeraden om de weg door de bergen te nemen. We zitten hier vlakbij een gebied dat door de FARC gecontroleerd wordt en die lachen er niet mee! Dus keren we eerst terug naar de vallei om vandaar de weg naar Trujillo te nemen.

Een avondje in Park Central in Roldanillo

Dit is de keerzijde van Colombia, hoewel wij hier erg goed onthaald worden, heel veel vriendelijke mensen ontmoeten en de Colombianen trots zijn op hun land is het gevaar hier nog echt aanwezig. In Rodanillo heeft elke familie te maken met geweld, iemand vermoord, bedreigd of ontvoert om te werken. De geruillia benaderd de arbeiders op de koffieplantages en haalt hen over om bij hen te komen werken. Zij beloven hen hetzelfde werk en veel meer loon. Wanneer de mensen hierop ingaan, nemen zij hen mee naar de volgende vallei om op de coca-plantages te werken. Eens daar maken ze hen verslaafd aan de drugs en wordt het voor hen onmogelijk om terug te keren naar hun families. De broer van Ardiane is één van de weinigen die erin geslaagd is om te vluchten. Hij zat 6 maanden gevangen op een coca-plantage. Drie dagen heeft hij gelopen, voor het veilig genoeg was om te kunnen liften. Zeventien is hij en door het druggebruik niet meer in staat om in de stad te leven. Hij probeert nu terug op een normaal spoor te komen in de Finca van de familie, even buiten de stad.

Uiteindelijk besluiten we om op zondag een tandemvlucht te doen. Zelf vliegen is hier te riskant voor ons, er is geen goed leerlingenmateriaal te huur, de termieken zijn stevig en er lopen ook nog eens 2 hoogspanningslijnen waar je eerst over moet voor je kan beginnen dalen. Jonathan en Claudio nemen ons mee voor een flinke vlucht van 1,5 uur.

Hoewel het heerlijke dagen zijn in Rodanillo, roept de weg ons alweer. Op richting Meddellin met een tussenstop in La Pintada  en  Sante Fé de Antiqua.

 

Bij het vertrek in La Pintada begeeft de 650 het. Hij valt stil en er komt geen geluid meer uit. Hmmm, dat ziet er niet goed uit. Maar met (nee geen hamer) een schroevendraaier en een sleutel en 2 keer gezond verstand lossen we het probleem op. De kabel naar de batterij gaf blijkbaar slecht contact. We fiksen het en voor de rest van  de dag doet hij het weer prima. Hopen maar dat dat zo blijft.

zonder woorden :-)

www.sanvicente.com.co




http://www.youtube.com/watch?v=qgW8Y7F8DN8

Van Florencia via Nieva naar Salento

We zijn Diego dankbaar voor het onderdak dat hij ons aanbood, ‘s nachts horen we het immers regen zoals we dat hier nog niet meemaakten. Stel je voor dat we dat in onze tent moesten doorstaan!

Tegelijkertijd denk ik bezorgd aan de volgende dag, hoe zal de weg eruitzien na al die regen?

Na een heerlijk ontbijt bij Luis en Nandie begeleiden de Pulsar-rijders ons weer de stad uit. We informeren bij de taxi-rijders nog naar de toestand van de weg. Het ziet er niet te best uit, er zijn veel aardverschuivingen geweest. Maar we besluiten om het toch te proberen. Bij de eerste militaire-post zeggen ze ons dat de weg tot 15.00 uur gesloten blijft.

altijd populair, onze moto's

We zien echter veel verkeer op en neer gaan en besluiten om toch zelf eens te gaan kijken. De weg blijkt open ondanks de talloze steen- en grondverschuivingen. Er wordt met man en macht gewerkt om het verkeer erdoor te krijgen. Het eerste half uur valt het nog mee, maar dan steekt de mist op. In combinatie met de modder, tunneltjes en vrachtwagens met pech midden op weg is het geen lachertje om de 80 km naar de hoofdweg af te leggen. We doen er 4 uur over. Het is de regio waar Ingrid Betancourt ontvoert werd en jarenlang vastgehouden in de Selva (jungle). Gelukkig is er nu meer veiligheid, militaire posten en politiecontroles zijn hier een normaal straatbeeld. Op de weg naar Nieva worden we 3 keer gestopt, telkens met veel vriendelijkheid en interesse in onze motoren en onze reis.

Mudslides, een tiental voor we over de pas zijn

In Nieva worden we alweer gastvrij ontvangen door Giovani en Olga, een maaltijd, een bed en de volgende dag een mooie rit in de Desierto de Tatacoa. Op de terugweg begeeft de Honda Schadow van Giovani het met batterij-problemen. Na een paar pogingen om hem in gang te duwen, gaan we over tot de grote middelen. De GS fungeert als takel-moto en Johan sleept hem over ripio, pothols en via drukke stadswegen terug naar huis. Oef, blij dat dit veilig afgelopen is!

touring wegenhulp

En dan weer verder, richting Armenië en Salento. Dit is dé koffieregio van Colombia. We vinden er een fijne camping. Na de gastvrijheid van de afgelopen week zijn we toch ook weer blij om nog eens in ons eigen “huisje” te slapen in een groene omgeving.

We love Colombia

We verlaten onze vrienden in Ibarra met al onze benzinetanks en jerrycans goed gevuld, naar de grensovergang met Colombia. De grensovergang verloopt vlotjes maar neemt toch meer dan 2 uur in beslag. De colombiaanse autoriteiten verwelkomen ons hartelijk "Bienvenidos a notre pays".

En dan op naar Pasto, naar Omar van Streetmotion. Hij kent ons niet, weet niks van onze komst, maar als we hem bellen staat hij binnen de 5 minuten op de afgesproken plaats. De eerste vraag, hoe gaat het? De tweede zin: Als jullie willen kunnen jullie in mijn huis slapen. Alé, lap het begin van 3 dagen rondrijden in de stad en omgeving, feestvieren met vrienden én samen naar de finale van het Colombiaans voetbal kijken. Pasto tegen Bogota, de sfeer is enorm, vlaggen, muziek, petjes, T-shirts, heel de stad kleurt rood-geel. Helaas, Bogata wint de finale.

Een feestje in Streetmotion, speciaal voor onze komst!

Daarna trekken we verder naar Popayan, dwars door een FARC-gevoelig gebied. Iedereen vertelt ons hetzelfde; reizen tussen 9.00 uur 's morgens en 16.00 uur 's avonds, niet stoppen wat er ook gebeurt.
We nemen de raad ter harte en weerstaan de verleiding om de pijl met de aanduiding voor parapenten te volgen. In dit gebied naar de decolageplaats rijden, lijkt ons niet zo'n goed idee.
Vlak voor Popayan stoppen we om ons volgende contact te bellen, we worden opgewacht doorFernet en Camillo  2 Pulsar-rijders,  (Indische moto's die hier heel veel rondrijden, elke stad heeft een club) en opnieuw gastvrij door hen ontvangen, de stad rondgeleid en een slaapplek aangeboden!

De volgend dag gaat het, op hun aanraden verder naar Florenica. De eerste 100 km van de rit doet ons denken aan Bolivia, dirtroad met veel wegenwerken.

Bovendien krijgen we hier een flinke regenbui op ons dak. De weg wordt herschapen in een flink modderpad. Wanneer we de cordillera oversteken begint het opnieuw te regenen. Gelukkig zitten we nu op asfalt, maar de tropische plensbui houdt niet en kletsnat naderen we de stad. Wat ons daar te wachten staat is onbeschrijfelijk. Een groep van zo'n 16 mensen staat ons in een heus welkomscomité op te wachten! In cordon begleiden ze ons naar onze slaapplek, nemen ons mee uit eten en bezorgen ons weeral 2 prachtdagen.

Pulsar-Ontvangscomité in Florencia

We zijn een week in Colombia en hebben amper kunnen ademhalen, zo'n gastvrijheid is nooitgezien.
We voelen ons precies een kostbaar pakketje dat van vriend naar vriend wordt doorgegeven. Laat het hier maar regenen, wij zitten goed.