Afscheid van Bolivia

We rijden van Corioico terug naar La Paz, via de nieuwe route. Hoewel die geasfalteerd is, blijft het opletten geblazen. Verkeersborden met "attention, zona geologica instable" voorspellen meestal ontbrenkend asfalt, ruwe stenen en veel putten. Het uitzicht is opnieuw adembenemend, letterlijk en figuurlijk wat het is terug stijgen van 1800 meter naar bijna 4000 meter.

Het wordt ook steeds moeilijker om aan bezine te geraken. De meeste stations weigeren nog in bidons te verkopen en sommige verkopen gewoonweg niet aan voertuigen met buitenlandse nummerplaat. Eén keer kunnen we niet anders dan aan 9 bolivianos te tanken (1 euro), de volgende keer krijgen we hem voor 7 bolivianos én willen ze onze bidons toch vullen. Nu heb ik er niets op tegen dat men aan rijke toeristen meer vraagt dan aan de lokale bevolking, maar niét verkopen? Dat gaat mijn petje toch wat te boven.

We kamperen in La Paz bij "de Oberlander" een zwitsers 3* hotel, met een plaatske op de parking om je tent te zetten.

Dan verder via de vulkaan "Sajama", de hoogste top in Bolivia 6540 meter. We slapen aan de voet van de berg (brrrrrr), voor de (gesloten) deur de refugio van de plaatselijke bergsportvereniging,  en trekken de volgende dag de grens met Chili over.

Elke ochtend andere buren :-)

Daar, bovenop de pas laat ik me vangen door een té diepe kuil en gaat de ring van mijn voorvering eraan! Gelukkig heb ik al reserve meegenomen en kunnen we hem gemakkelijk laten vervangen in Iqique.

ziet er minder diep uit dan in werkelijkheid!

De weg naar de kust is geen lachertje, op de kaart aangegeven als asfalt én internationale verbindingsweg, maar in realiteit over het grootste deel nog ripio, vol met wegenwerken en meer slechte dan goede stukken. Bovendien vol met vrachtwagens die benzine naar Bolivia moeten brengen.

Lang na het donker arriveren we in Arica, waar we geen (open) camping vinden. Een bereidwillige chileen wijst ons de weg naar "Sunny days" een zalig hostel om op adem te komen na het Boliviaans avontuur.

Camino del Muerte

Wat een verademing om de drukte van La Paz te verlaten op weg naar de Camino del Muerte.
Het lukt ons niet om op in La Paz aan bezine te geraken, maar gelukkig hebben we nog genoeg om het tot Coroico uit te zingen. Hopelijk hebben we daar meer succes.

Wat kan ik nu schrijven over de rit over de Camino del Muerte? Ooit de gevaarlijkste weg ter wereld en de enige verbinding tussen deze vruchtbare vallei en La Paz. Sinds 5 jaar ligt er een nieuwe geasfalteerde route en wordt de oude weg gepromoot voor het toerisme. De weg is bezaaid met kruisje ter herinnering van de overledenen en op sommige plaatsen zo smal, dat ik me afvraag of ik er met de moto wel voorbij kan! Steenlawines, watervallen en steile afgronden, bekijk het fotoalbum maar.

weg naar Iqiuqe in Chili, het parapente paradijs!

La Paz & grote update van de blog

Sinds een dag of 4 zijn we in La Paz. Een heerlijke stad, met niks te vergelijken.
Na ons vertrek in de zalige rustige omgeving van de Thermes de Obrajes is de choas van El Alto (voorstad van La Paz) bijna een marteling. Maar het inmense zicht dat we daarna krijgen over La Paz en z'n 6000ders maakt veel goed. Johan leidt ons feilloos naar het hotelWe hebben de moto's gestald de garage van het hotel en verkennen de stad te voet of per minibus. Het eerste werk hier was de reparatie van de pc, zodat jullie weer op de voet kunnen volgen!!!
Veel updates dus: highlights of the weeks, veel nieuwe fotoalbums

En dan de verrassing van de week, op onze 1e avond hier in La Paz, stappen we om 11.00 uur 's avonds een kroeg buiten. Passeert ons een meneer en zegt Johan," heuu, ik ken die meneer". Ik kijk en val om van verbazing! De Juul, pompier van 't Zuid! Hier in La Paz. Tussen pot en pint vernemen we dat hij en Frank Mortelmans hier zijn voor een project in het kader van de "verbroedering" tussen Antwerpen en Tarija. Hoe klein is de wereld. We gaan de volgende avond met z'n 4 eten, een avond goed voor veel grote verhalen en nog meer wetenswaardigheden over Bolivia.

Wat vind je dan nog meer in La Paz? De krant, met daarin een dubbele bladzijde over Parapenten! We zien ons kans schoon, Johan contacteert de plaatselijke school en de volgende dag zijn we vertrokken. We kunnen nu allebei 3 vluchtjes op ons palmares schrijven met vertrek op 4500 meter en landingen boven de 4000 meter. Om je parapent in de lucht te krijgen moet je hier verdorie hard lopen en ook het landen gaat helemaal anders. Genieten dus!

;