De "Lut met den beer"

Dawson Creek, Mile 0 van de Alaska Highway,  hier is er tijd voor foto's en een korte pauze. Er ligt zoveel geschiedenis achter deze weg, jaren en jaren werden er plannen en prospecties gemaakt. Nooit was er genoeg geld of interesse om het project te starten, totdat WOII zich aandiende. Dan opeens kon het allemaal. Op 8 maanden tijd werden er meer dan 2250 km weg aangelegd, weg die winter en zomer bruikbaar was!
Wij reden hem ook helemaal van Zuid naar Noord en terug. Maar dat is peanuts, vergeleken bij de pioniers van het eerste uur.


Op onze weg terug naar Prince Georges, waar onze vrienden Elaine en Gerry ons verwachten, hebben we de chance van ons leven!
Het verhaal dat hier volgt, speelt zich af in enkele seconden.


Johan en ik cruisen tegen 120 km per uur via de kronkelende highway door het prachtige landschap van de McKenzie rivier. We kijken links en rechts, op zoek naar wild-live, want dat is hier te over. (zoals jullie al op de foto's konden zien).
Ik zie hem eerst, een grote zwarte beer komt rechts van ons de helling afgestormd! Ik wijs, Johan ziet hem op het ogenblik dat hij over de gracht springt. (zo'n 1,5 meter breed en het is als een greppeltje voor hem!) . Het dier rent de weg op en we stormen op een onvermijdbare botsing af!! De GS bijna 400 kg tegen 120 km per uur, de beer 300 kg tegen 50 per uur.
Dank u wel voor de stuurvaardigheden van Johan en de wegligging van de GS. Volle bak in de remmen, uitwijken naar links, gas geven en hopen. De beer wil blijkbaar ook niet dood, hij remt, draait rechts weg, stopt, keert terug links, hapt naar onze enkels en vlucht dan achter de GS aan de overkant het bos in.
Dat is wat ze noemen "close but no sigar". We hebben "de lut met den beer gewonnen", zoals ze dat op de Sinksenfoor zeggen! Nog nooit zagen we een beer van zo dicht bij en hopelijk gebeurt het ook nooit meer!!!


's Avonds kunnen we van de schrik bekomen op het verjaardagsfeest van Elaines moeder, 85 wordt ze en nog steeds een zonnetje! Wat is het toch heerlijk om zo'n fijne mensen te ontmoeten onderweg.


Vandaag krijgt de GS een nieuwe achterband (de ontmoeting met de beer heeft ons heel wat rubber gekost) en morgen kunnen we weer verder op weg.

Dawson City - Faro - Campbell High Way - Watson Lake

Amper 6 dagen is het geleden dat we jullie nog iets lieten weten.
En wat een belevenissen alweer!


Een gemakkelijke rit brengt ons via de Alaska Highway naar het Zuiden. We geraken er stillekes aan gewend om met 2 op de GS te zitten en ik begin Johan zijn rijkwaliteit te waarderen. Dat is nodig want er ligt nog wat te wachten voor ons


In Carmacks pitchen we onze tent op een rustige kampplaats aan de Yukon river. Met zicht op de rivier genieten we van een kampvuurtje en de volle maan die opkomt. Maar onze rust is van korte duur. Wat begon als een romantisch avondje eindigt in een dolkomische show. Opeens loopt de camping vol met een groep Duitse toeristen en hun gidsen. In vol ornaat, camouflagepak en Jack Wolfskin jassen net uit de verpakking. De etiketjes hangen er nog aan.
Geen van hen heeft ooit al een tent opgezet of een thermarest-matje opgeblazen! Kan je je voorstellen hoe wij stillekes hebben zitten lachen achter ons kampvuurtje !!


's morgens bij de koffie ontmoeten we Heinz en Heather, een koppel uit Faro een 150 km verderop.
Ze nodigen ons uit om in Faro te komen logeren en bij hen te ontbijten.
Die avond maken we kennis met nog 2 fantastische mensen Bill en Nadia, zij zijn op doorreis met hun caravan.
Bill is gepassioneerd motorijder en zijn vrouw is verpleegster voor de First-natives  geweest. We vertellen over onze avonturen en Bill beleeft zijn jonge jaren terug. Hij vertelt ons over zijn nieuwe Kawasaki KLR met 0 km op te teller. Wanneer we de volgende morgen naar de regen liggen  luisteren in ons tentje, horen we ineens: "Hello, anybody home," Bill staat in zijn gele regenjas voor ons tentje, "hello, guys, you can have my bike if you want!"
We zijn met verstomming geslagen, die man wil ons zomaar zijn nieuwe motorbike verkopen, voor een prikje. Maar tussen droom en daad staan wetten en praktische bezwaren. Dus we laten het maar even zo. Maar wat is die Bill geweldige vent, hopelijk kunnen we hen eens bezoeken wanneer we  meer naar het Oosten van het land reizen.


Om 10.00 uur komt Heinz ons op de campsite oppikken. We zijn gepakt en gezakt met de bedoeling om na het ontbijt door te rijden.
Het wordt een dag vol boeiende verhalen over het leven in de Yukon. Verhalen over leven bij - 60 ° C!, over grote en kleine liefdes, over het leven als Trapper, over overleven in een auto-ongeluk in de winter, over handgemaakte schoenen, over bevroren meren en nog véél véél meer!! Wanneer we om 2.00 uur 's nachts bij hen buiten duikelen goed gevoed en met het nodige bier, wijn en wisky binnen, zetten we onze tent maar terug op. 't is wat te beschonken-laat om nog door te rijden.


De volgende ochtend dan maar op weg voor een 400 km off-road avontuur, zonder enige voorziening op de weg. De Campells Highway. 't gaat ons goed af, zelfs met 2 op de moto, tot de laatste 150 km waar we van de ene wegconstructie naar de andere rijden.  Stof, modder, gravel, machines, en het blijft maar duren! We zijn uitgeput en blij met de goede afloop wanneer we om 18.00 Watson Lake binnenrijden.
Daar nemen we 's anderendaags "even" tijd om de motorolie en filter te vervangen en hop, weeral op weg. Deze keer een korte dag naar de Liard Hot Springs! Wat een beloning na de lange dag van gisteren! Lekker soaken en badderen in de warmwater-bronnen.


Foto's volgen later!

Terug naar Canada, Dawson City

Even tijd om bij te bloggen!


Onze avonturen op de Dalton Highway hebben jullie kunnen volgen.
Na het bezoek aan de BMW - dealer bleek herstellen geen goede optie. Te duur, te lang wachten op nieuwe stukken, geen plaats of tijd om er zelf aan te werken.
Echter al heel snel hebben we dankzij onze nieuwe (brandweer)vrienden (Tallan & Forest) een koper gevonden, die er een min of meer respectabele prijs voor wou geven. Bovendien hoef ik haar nu niet naar Belgiê te verschepen.


Na heel wat wikken en wegen, herschikken en elimineren  van bagage, zijn we dan toch noch naar de Artic Circle en Deadhorse vertrokken. Dat kon je in het vorige bericht lezen.


Bij onze terugkeer in Fairbanks, wilden we naar de ferry rijden, om zo minder kilomters met 2 op de GS te moeten doen. Helaas, pindakaas.... de ferry was volzet!
Dan maar terug naar ons basisprincipe KISS. We volgen gewoon ons oorspronkelijke plan en keren via Chicken en dan de "Top of the World - Highway" terug naar Canada.


Dat avontuur hebben we er nu ook opzitten. De eerste dag met prima weer, net op tijd in "Chicken" om droog onze tent op te zetten.
"Chicken" is een onoogelijk gat, niks te zien, maar fantastisch om er te zijn. Een goudzoekersplekje, met een Saloon, een bezinepomp, een koffiebar en gratis camping.
De bar-meid spreekt er tot onze verwondering Engels, Frans én Nederlands! 


Ons vertrek 's morgens wordt vertraagt doordat alle mensen die er de nacht doorbrengen uitgebreid afscheid van ons willen nemen. Da's echter niet zo slecht, want op die manier is de meeste regen al weg wanneer wij over de grens gaan. Het laatste stuk naar Dawson City echter, krijgen we serieus wat modder onder de wielen en dikke mistbanken voor onze neus. 't is zweten en zwoegen om de GS recht te houden maar we komen er heelhuids door.


Wanneer we eindelijk in Dawson City aankomen regent het pijpestelen, da's er nu net  iets over om onze (niet al te waterdichte) tent op te zetten. Voor 1 keer kiezen we voor een kamertje. Op weg naar de stad nodigen een paar locals ons uit om de plaatselijke cabaret-show in het Casino te bekijken. En dan is er een welverdiende nachtrust in een echt bed !

Prince George – Steward & Haider

 

We glippen tussen de bosbranden door, terwijl ze opschuiven naar zuid/oost BC, rijden wij richting noord/west. Het gaat hier snel vooruit, we doen gemakkelijk 400 à 500 km op een dag en kunnen dan ook nog een paar bezienswaardigheden meepikken.  Na Prince – George daalt de temperatuur met zon’n 20° C en da’s best voor ons. Maar verderop in Smither keert het weer en komt er zelfs wat regen aan te pas. De camping-man laat ons onder een afdak kamperen, omdat we zoveel kilometers al achter de kiezen hebben. We nemen het aanbod dankbaar aan, zeker wanneer het ’s nachts begint te gieten. De volgende dat is het wat op en af met het weer en wanneer we in Steward arriveren zijn we behoorlijk nat. Dat kan echter onze pret niet bederven want ik heb, langs de kant van de weg mijn eerste zwarte beer gezien. ‘k ben er stilletjes voorbij gereden, stoppen was toch wat te avontuurlijk op dit moment. We zetten droog de tent op, net op tijd want de hele verdere nacht blijft het gieten. We komen pas boven water rond 11.00 uur in de ochtend, wanneer het geluid van de regen eindelijk ophoudt. Tijd voor een dagje rust, boodschappen, email, bloggen en rondslenteren in de zo afgelegen dorpje op de grens met de USA. Het plan is om morgen te gaan beren kijken.

Van hieruit zullen we zo’n 60 km terugkeren om dan verder naar het noorden te reizen.

Vancouver – Pemberton – Cache Creek – Likely - Bakerville – Prince George

 

Sinds vrijdag zijn we dus écht onderweg, het begon met een easy-going ritje van Vancouver naar Pemberton, even voorbij (het zomerse) Whistler. In Pemberton genieten we van een verkoelende zwempartij in het plaatselijke meer. Na onze eerst nacht in de “nieuwe” tent, kiezen we resoluut voor een “back-road” op aanraden van Peter. De Hurley-weg. Het duurt toch zeker een half uur voor we de techniek weer beet hebben en dan kunnen we voluit gaan.  Het is ongewoon heet in Britisch Colombia (39° ) en 200 km over gravel maken van mij een stofmannetje. Vooral omdat ik meestal als 2^de rijd. We zijn op de Goldrush trail terecht gekomen en de nostalgie is nooit ver weg.  Het landschap is overweldigend mooi, maar onze kaart komt niet altijd overeen met de werkelijkheid. De brede gravel weg wordt smaller, de begroeing dichter en mijn Zuid-amerikaans trauma komt weer bovendrijven. Een paar motorcrossers zetten ons terug in de goede richting en na ettelijke uren komen we terug op de “hoofdweg”. Een klein monumentje herinnert ons aan de goudzoekers en trappers van niet eens zo lang geleden. Het duurt nog tot de late avond eer we in Cache Creek onze tent kunnen opzetten, het zwembad doet wonderen en we vinden nog energie voor een bezoek aan de enige kroeg van het dorp. Waar we verbroederen met de locals, die een uurtje moeten rijden voor ze aan de eerste pint zitten.

Na de aardbevingen, aardverschuivingen, vulkaanuitbarstingen komen daar nu ook nog eens de bosbranden bij. We zien in de verte de eerste rookwolken verschijnen en binnen een paar dagen zal de zon schuilgaan achter dikke rookslierten.  Deze week zijn er 134 brandhaarden gesignaleerd in BC.

We vallen van de ene  verbazing in de andere, niet alleen het natuurschoon en de geschiedenis raken ons, ook de gastvrijheid van de inwoners van dit land. Keith laat ons gratis zijn kampplaats delen, Jane nodigt ons uit om onze tent op haar goud-claim te zetten en Eliane en Gerry stellen hun huis en hun wasmachine ter beschikking.

Een bezoek aan Barkerville geeft ons een idee van het wel en wee van de goudzoekers van 1850 tot nu, want goud zoeken is hier een hele normale bezigheid, professioneel of hobbist, iedereen zoekt!

Langzaam vorderen we noordwaarts, wie weet waar de weg ons morgen weer brengt.

https://plus.google.com/u/0/photos

Ski hard, no Fear!!

Na Wisthler gaat het richting Clearwater. Willy & Sigrid, Belgische wereldreizigers die nu hun thuisbasis in Canada hebben,verwelkomen ons met een groot hart en een warm bed.
We kletsen honderuit over onze reis-avonturen en genieten van de intredende winter.

op wandel met hond & geiten

En dan neemt Willy ons mee naar zijn werk. Zelden hebben we zo genoten van een "rondleiding" op iemand zijn werk!!

Welkom in Powder Paradise,

www.wiegele.com

Willy is helicopter-ski-gids bij 's werelds meest gereputeerde heli-skibedrijf. Hij neemt ons mee voor een dag back-country skieën!!! MAN MAN MAN!!!!!! Wat een feest!!!! Tien verschillende runs. Van "piste", laat staan "geprepareerde pistes" is hier geen sprake! Poedersneeuw, lange glooiende open hellingen, tussen de bomen, steile stukken, bulten en nog meer dennebomen. Het houdt niet op. We skieën op het uiterste van ons kunnen en genieten van elke seconde!!

Willy in communicatie met de piloot





En weg is onze taxi, het sneeuwrijk voor ons allen!!

Bedankt Willy & Ellias!!!

meer foto's in het canada - album. Verwacht geen spectaculaire foto's, we hadden ons handen (en benen)  vol met skieën en niet veel tijd om te stoppen voor fotokes!!

nieuwe foto's in het Canada-album

Zalige dagen in de sneeuw hier!
Bekijk ons canada-album

Canada, 26 november 2012

 

Bijna 11 maanden nadat we thuis vertrokken, na 10 maanden op de moto staan we op deze frisse, zonnige herfstdag aan de Canadeese grens. Het is een vreemde emotie, aan te komen in het land waar je diep in je hart altijd van hoopte dat je er zou geraken. Er had  zoveel kunnen misgaan onderweg, maar het universum was ons goed gezind. Met de kleine ongelukjes kochten we de grote af. We vulden ons karma-potje voor goed geluk met het oprapen van nagels, het helpen van mensen onderweg, bedankjes voor alle het goede wat ons te beurt viel, blij met de vrienden die we onderweg maakten.

En bij een van die vrienden kunnen we nu weer terecht! Peter en Paul, de tweelingbroers  die we in Patagonie ontmoetten zijn onze gastheren. Veel belangrijker nog, zij zullen het komende jaar zorg dragen voor onze paardjes. Totdat wij terugkomen om naar noord-Alaska te rijden, vinden de 2 hier een droog onderkomen.

 

En wij? Wij blijven reizen, nog even hier in Canada en in ons hart altijd. Deze stop voelt niet aan als een einde, het is enkel een rustmoment op weg naar een volgende deel van onze levens-trip. Zoals de nomaad, altijd onderweg, overal en nergens thuis. Nooit stilstaan, de rust enkel vinden in het reizen.