Wondermooi

zo waren de afgelopen 2 dagen. We doorkruisen de Andes, om en rond de beroemde Aconcagua. Met z’n bijna 7000 meter de hoogste berg van het Amerikaanse continent. We slapen op 1500 meter langs de Rio Aconcagua en een drukke vrachtwagen-weg, dwars door het jonge Andes-gebergte (het is een warme nacht), ontbijten op 2000 meter. Daarna langst een s-baan omhoog naar het bekende skiparadijs Portillo met zijn mooie Laguna del Inca op 3000 meter.

De grenspost is op 3200 meter. Na elke haarspeldbocht een nog imponerender landschap. Daarna heerlijk dalen via prachtig asfalt, niet weten wat te kiezen: genieten van het landschap (en dus traag rijden) of genieten van de heerlijke bochtenweg (en dus sneller rijden met minder aandacht voor het landschap.

Terug slapen op 2000 meter (brrrrr) in Uspallata en weer verder via de Routa de SanMartin, de eeuwenoude weg door de bergen om van Argentina naar Chili te reizen. Wat een geschiedenis! Het betekende wel via rippio naar 3100 meter en dan machtig afdalen tot in de vallei en vlakte van Mendoza. Ondertussen passeren we ook nog de bronnen van Villacencio, ondertussen eigendom van Danone (ook de eigenaar van het hele natuurgebied waar we doorgereisd zijn..). Tot hiertoe was dit écht één van de mooiste trajecten op onze reis, op z’n minst  het indrukwekkendste! Probeer het te vatten via de foto’s of kom gewoon zélf kijken ... !

Jose de San Martin to Bariloche.

After the desolation of the pampas and Jose de San Martin R 40 brings us no time to the National Park Los Arceles. The mountains plunge is a real relief after thousands of miles pampas. In the park we met Andre, doctorate in infomaticawetenschappen. He bikes around in SA with the question what he will do more with his life. After 10 years of studying, he decided that he is much happier on his bike than behind his desk. We sleep on the lake and take a dip.
In Bolson we hold an evening stop at the local beer. nice beer!
On Saturday we blissfully cruising through the mountains on asphalt glansend to San Carlos de Bariloche, about the capital of this region. In winter, one of the largest skieareas of SA in the summer a cozy mountain village on a beautiful lake. Here we find covers for my front suspension, we are already in Buenos Aires looking for. The less dust in the rings of the front suspension, the less likely they leak. Prevention and maintenance of the engines remains very important here!
Sunday is rest and klusjesdag, keep you informed, motorbikes another look, what clothes repair, laundry .....

Van José de San Martin naar Bariloche.

Na de desolaatheid van de pampa’s en José de San Martin brengt de R 40 ons in no-time naar het Nationaal Park de Los Arceles. De bergen induiken is een ware verademing na duizenden kilometers pampa’s. In het park ontmoeten we André, pas gedoctoreerd in de infomaticawetenschappen. Hij fiets rond in ZA met de vraag wat hij nu verder met z’n leven zal doen. Na 10 jaar studeren komt hij tot het besluit dat hij veel gelukkiger is op z’n fiets dan achter zijn bureau. We slapen aan het meer en nemen er een heerlijke duik.

In Bolson houden we een avondlijke stop om van het plaatselijke bier te proeven. Lekker bierrreke!

Op zaterdag cruisen we zalig door de bergen over glansend asfalt naar San Carlos de Bariloche, zowat de hoofdstad van deze regio. In de winter één van de grootste skieoorden van ZA, in de zomer een gezellig bergdorpje aan een prachtig meer. Hier vinden we beschermhoezen voor mijn voorvering, daar zijn we al van in Buenos Aires naar op zoek. Hoe minder stof er in de ringen van de voorvering komt, hoe minder kans dat ze gaan lekken. Preventie en onderhoud van de motoren blijft hier super belangrijk!

Zondag is rust- en klusjesdag, jullie op de hoogte houden, moto’s nog eens bekijken, wat kleding herstellen, de was doen.....

Er is ook een nieuw fotoalbum!

Van San Antiguos naar Jose de San Martin

Na de week vol avontuur, wordt er de rem een beetje opgezet. De Chileense grens is gesloten omwille van brandstofproblemen én als gevolg daarvan ook bevoorradingsmoeilijkheden. De bevolking komt massaal naar Argentinie om inkopen te doen. (diegene die nog aan benzine geraken)

De toeristen zijn geëvacueerd.  Wij houden de situatie nu al 4 dagen in ’t oog en er is geen verandering in zicht. Na het weekend in Perito Moreno en 2 dagen in het kriekenstadje Los Antiguos (vlakbij de grens) zijn we uitgerust. Vooral Los Antiguos is een heerlijk “no-stess-stadje”. Een beetje het plaatselijke Werchter, 1 keer per jaar is er een groot kriekenfestival met zo’n 40 000 bezoekers voor het muziekconcert.

Daarna duiken we terug het niets in.  De Carretera Austral stond op ons verlanglijstje, maar door de toestand in Chili bollen we noodgedwongen verder over de R40. Het grote NIETS. 400 km van het ene stadje naar het andere en daartussen 2 uitgebrande autowrakken en een paar uitgedroogde kadavers. In de  buurt van José de San Martin worden we vergezeld door de Gaucho’s ( de Agentijnse cowboy’s).

Ons intrede is de stad is alsof 2 ruiters een “far west” dorpje komen binnen gereden. 1200 inwoners, geen kat op straat (behalve een straathond), enige argwaan wanneer we naar de camping vragen.

Maar langzaam gaan de deuren open voor ons. De tamtam gaat sneller dan wij kunnen wandelen en tegen de tijd dat we bij de winkel zijn, weten ze al van onze aankomst. We proberen in elk van de 3 winkeltjes in het dorp iets te kopen. Zo houden we iedereen te vriend. ; -) . In elke winkel zijn de groeten trouwens bijna uitverkocht, want morgen is het donderdag en dan komt de leverancier. ..

Slapen doen we onder het waakzame oog van de politiecommisaris. Hij woont in een bungalow op de camping. Elk jaar wordt hij naar een ander dorpje in de provincie overgeplaatst.

En de wind is ook vanavond weer van de partij.

Wat een week (Weeral) !!

Van bij het vertrek maandag, tot nu zaterdagavond zijn we van het ene Wauw-moment in het andere gerold. 

Van Puerto Natales naar Torres del Paine

Na de ripio en de regen van de voorbije dagen is de weg naar het natuurpark een zegen. Door een gelukkig toeval rijden we een beetje verkeerd en komen zo via de noordkant het park binnen. Dit bezorgt ons een prachtig zicht op Los 3 Torres, hét paradijs voor klimmers en wandelaars.   Bovendien geeft een lieve Chileense gids ons de raad niet te betalen voor het park, als we er enkel willen doorrijden.  We nemen haar tips ter harte en eindigen aan Lake Azul. Alleen op de gratis camping aan de rand van het park, met een plaatsje aan het meer, op de eretribune voor de torens.  De foto’s spreken voor zich.                                                                                                                               We genieten de ganse namiddag van het uitzicht, dineren ’s avonds met Amando (el cheffe van dienst) en doen het de volgende morgen héééééél rustig aan. Tegen 2 uur verlaten we dit paradijs. Onderweg zijn we weer heel populair. Toeristebusjes stoppen naast onze moto, mensen willen foto’s van ons en de moto’s, van henzelf en de moto’s en het hele verhaal, ze vragen nog nét geen handtekening. Het verbaast ons dat mensen onze reis nog zo bijzonder vinden, zeker van de Europeese of Amerikaanse toerisen.

Van Torres del Paine naar El Calafate

Hier maken we onze eerste kilometers over de beroemde Pan Amerikan Highway (Routa 40). Voorlopig is het nog een stuk simpele asfalt die niet echt tot de verbeelding spreekt. We willen weer de slimme uithangen en op de 300 km durende rit wat tijd en benzine besparen, dus nemen we de shortcut in ripio ipv de wat langere geasfalteerde weg.

We zullen het geweten hebben!!! In de afgelopen maand zijn we nog nooit zo’n lastig stuk tegen gekomen. Zoals gewoonlijk begin de zon lager en lager te zakken en we zien onzelf al midden in de pampa’s kamperen bij windkracht “teveel”. Na veel concentratie, evenwichtskunstjes en 2 uur en 50 km (om half 7 ’s avonds) zeg ik tegen Johan dat we halfweg zijn.  Hij verslikt zich lichtjes!!!

Maar dan komt het goede nieuws van de dag, de kaart blijkt niet zo correct en na 75 km verschijnt daar opnieuw een zalig stuk asfalt! Godzijdank arriveren we uiteindelijk net voor het donker om 9 uur op de camping (El ovejero) in El Calafaté. We delen ons campingdiner met Austin uit Colorado. Hij is wat blij dat hij zijn simpele sandwich kan aanvullen met iets warms en wij zijn tevreden met de verhalen en vele goede tips die hij ons geeft voor onderweg.

El Calafate kan ons hart bekoren. Het is een fijn toeristisch dorpje, uitvalsbasis naar Glacier Perito Moreno.  We verhuizen de volgend dag van de camping naar een hosteria met tuintje, vol met fruitbomen en maken het daar gezellig voor 2 dagen.

De motors worden bevrijd van al hun bagage en in de namiddag vlammen we heerlijk naar de Glacier Perito Moreno. Wat een zalig motortochtje !! Geen wind, geen Ripio enkel mooie weg, mooie weer en een ideaal temperatuurtje!!!!

De Glacier IS indrukwekkend. Iedereen spreekt erover, het is dé bezienswaardigheid van Argentinië en dat maakte ons een klein beetje argwanend. Meestal zijn zo’n toeristische trekpleisters overroepen en niet aan ons besteed. Maar ziehier, de uitzonderingen bevestigen de regel.

We probeerden het een klein beetje vast te leggen op foto’s, maar het is onmogelijk. Just come and see. 

We verlaten als allerlaatsten het park, prachtig, zalig, onvergetelijk!!

De volgende dag is een dagje om het “to do” lijstje af te werken. Een reis als dit vraagt een heel andere instelling dan een reisje in Europa voor enkele weken. Al het materiaal moet veel langer meegaan en ziet ook veel harder af!. We smeren de ritsen, doen wat verstelwerk aan de kleding, zetten de spaken van de 650 extra vast met spanbandjes, olie en ketting controleren, nieuwe lampen kopen, eten ... we houden amper tijd over voor enkele mailtjes.

’s Avonds bij het aperitief lopen we Georges, die we hebben ontmoet in Puerto Arrenas terug tegen het lijf. Grieks GS- rijder en al 14 maanden on the road. Het blijft niet bij het aperitief, enkele uren later gaat onze fles wiskhy eraan, als brandstof voor filosofische reisbeschouwingen. 

Van El Calafate naar Perito Moreno

En dan weer op naar het Noorden. El Chalten en Mont Fitz Roy staan absoluut op ons verlanglijstje. Bij de splitsing El Chalten/ Tres Lagos houden we halt. Wat te doen? Er is geen bezine in El Chalten, dus lukt het ons niet om van aan de splitsing, heen en terug naar El Chalten én dan naar het volgende bezinestation in Gobernor Gregorius te rijden ( 500 km).  We staan te overleggen wanneer we een Scooter zien aankomen. Ik houd hem staande en kijk recht in de ogen van Luciano, een sympatieke Columbiaan die op zijn Yamaha 125 van Colombia naar Ushuaia onderweg is!!!

Hij raadt ons aan om Fits Roy te skippen vanwege de bewolking én de moeilijkheden ivm de bezine. In de gierende wind (er is hier echt wel Heel veel wind in Patagonië !) delen we nog flink wat goede reisinformatie en dan gaat we weer ieder onze weg, hij Zuid .. wij Noord.

Twee dagen lang rijden we door het NIETS, pampa’s en meseta met hier en daar een estancia. Hun dichtste buren wonen gemakkelijk 70 kilometer verderop. We moeten een omweg van zo’n 80 km maken om in Gobernador Gregorius te tanken en te overnachten. De camping municipal blijkt ook de verzamelplaats voor de plaatselijke jeugd en om 2.00 uur ’s nachts laten ze ons meegenieten van de power uit hun autoboxen. Gedaan met de nachtrust L

De wereldberoemde Pan-American Highway (R 40) doet voorlopig zijn naam nog eer aan. Grote stukken dirt-road in alle maten en modellen. Los zand, modder, diepe rivierstenen, keiharde en losse gravel, plassen met verrassingen in het midden.... afgewisseld door stukken nagelnieuw asfalt. Het geeft ons genoeg avontuur en laat ons toe af en toe op adem te komen. Wie het échte Routa Quarenta gevoel nog wil meemaken moet zich haasten, binnen enkele jaren is dit niet meer dan een “saai” stuk asfalt om van de ene toerischtische omgeving naar de andere te rijden.

Onze voorzorgen lonen hier, we rijden de 5 liter extra helemaal op en hebben elk nog een 4 liter extra/extra reserve. Het geeft een gerust gevoel om hier met “te veel” bezine rond te rijden. Geloof me, in deze omgeving wil je écht niet zonder bezine vallen! Uiteindelijk belanden we de volgende dag in het stadje Perito Moreno (dus niet de glacier), onderweg zijn we welgeteld 1 bezinestation (zonder bezine) tegengekomen over een afstand van 380 km.  Hier ontmoeten we 2 duitse en 1 columbiaanse lifter, zij kijken jaloers naar onze autonome paardjes.

Ons plan is om de grens met Chili over te steken, maar momenteel is daar een “no-go” zone. De bevoorrading ligt er al maanden stil door een conflict tussen de overheid en de petroleummaatschappijen. Daardoor ontstaat er ook een voedseltekort en de bevolking begint flink ongeduldig te worden. Er zijn zelfs al argentijnse busjes die gestrande reizigers evacueren.  De laatste berichten geven aan dat er volgende week misschien een oplossing zou komen..,  wij wachten nog even af.

De sneeuw is van de bergen....

en ligt nu tot op de camping :-(
Neen, niet overdrijven. Vanmorgen hebben we een paar stevige sneeuwbuien gehad, maar hij blijft gelukkig niet liggen. Morgen geven ze beter weer en dan gaan we er hier als de weerlicht vandoor. We willen hier niet eindingen zoals Kapitein de Gerlach van de Belgica, vastgevroren voor de hele winter.
We gaan dan richting Chili, Puenta Arenas en dan naar het noorden toe.

De foto's van de stad staan op de website.

Bedankt aan iedereen die ons af en toe een reactie stuurt, we lezen ze met veel plezier. Het doet goed te weten dat mensen overal op de wereld aan ons denken!

Ook even tijd voor wat wetenswaardigheden....

Argentinie heeft 1 km² land per inwoner. 1/3 van de mensen woont echter in de steden. Patagonië is zo één van de minst bevokte streken ter wereld. Je zal het geweten hebben als je erdoor rijdt.

De Nandoe (soort struisvogel) en guanaca's (soort lama) zijn grappige maar ook gevaarlijke bewoners van de Pampa's. Je ziet ze pas als je er met je motor vlakbij bent en ze hebben de neiging onverwacht voor je wielen te springen. Wanneer je stopt om een foto te nemen gaan ze er als de weerlicht vandoor.

Momenteel is benzine een probleem in het Zuiden, soms staan we meer dan een uur aan te schuiven. De laatste berichten laten weten dat het probleem nog erger geworden is.

Langs de hele kuststreeks heb je natuurgebieden, met de meest uiteenlopende zeedieren/vogels.

In de steden heb je heel veel brede paralelle eenrichtingsstraten, gemakkelijk om je weg te vinden en tegelijk lastig. Voor europeanen is het ondenkbaar dat zo'n brede straat maar in 1 richting gebruikt wordt. Regelmatig duikelen we (bijna) in de verkeerde richting een straat in.

In Vuurland leefden vroeger Indianen Yamanà's. Zij stierven uit door ziektes, opgelopen via de kleding die zij van de veroorveraars kregen. Ongedierte en microben bleven zo op hun huid zitten waardoor ze ziek werden. Voordien leefden zij naakt in dit klimaat!! Voor ons ondenkbaar.

Belevenissen in Ushuaia...

Een mens rijdt niet naar het einde van de wereld om daar dan direct weer te vertrekken. Dus we spenderen een paar dagen in de meest zuidelijke stad ter wereld.
Wie denkt dat dit "het hol van Pluto" is, heeft het mis. De stad ademt op het eerste zicht de sfeer van een vrolijk skioord en er is vanalles te zien en te doen. Van Casino's over Irish pubs tot toeristische uitstapjes naar Antartica. Dat laatste heb je al voor 3500 dollar. Dus toch maar niet voor ons. Wanneer we naar het wereldberoemde bord willen rijden waar de Route 3 eindigt, blijkt dat ons dat 17 euro per persoon zal kosten!! Dat is bijna de helft van ons dagbudget, dus ook maar niet. We nemen wel een foto aan het gratis bord in de stad. Een bezoek aan de gletsjer kan er wel af (zie highlight pagina) en we bezoeken de oude gevangenis die nu als museum dienstdoet. We zijn onder de indruk, je wil al niet weten hoe koud het hier in de winter is en dan nog in gevangenisomstandigheden moeten leven???

Wanneer we terugrijden, nemen we zigzag straatjes en komen zo in de verschillende stadwijken.  Mooie nieuwe huizen staan tussen golfplaten barrakjes en huisjes van spaanderplaat. Daar wil je écht niet in leven, zelfs nu in de zomer niet, laat staan in de winter. Om nog maar te zwijgen van de sociale woningblokken die ook hier te vinden zijn.

Morgen gaat de rit verder, of terug? Want we kunnen hier niet echt veel verder hé! Hopelijk is de sneeuw die vanmorgen de bergen bedekte dan alweer weg.



Ushuaia !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Eindelijk terug bergen én zelfs bossen!!
De laatste 200km van Rio Grande naar Ushuaia lopen als een trein, we genieten met volle teugen.
Wat ooit een verre droom leek, is er nu ineens.
Geen literair kunstwerk om deze dag te beschrijven. Kijk gewoon even mee

room with a view

view from the other room

opwarmen met een bekertje maté

Ik slaap met 2 slaapzakken, thermisch ondergoed, een flees én een muts ..... and I love it!!!

Van Commodoro Riverana naar San Julian

Nazareno en Andrea bezorgen ons een warm welkom. Nog voor we de motoren stilgelegd hebben gaat hun deur al open. Ongeloofelijk hoe gastvrij deze mensen zijn. We hebben amper enkele woorden met hen gewisseld in een tankstation en nu bieden zij hun huis aan alsof ze ons al jaren kennen. Wij krijgen voor het eerst in 2 weken een écht bed en de motoren staan veilig en wel bij de ouders van Andrea. We verkennen de stad en de omgeving en ’s avonds eten we bij Paulo en Jeanine. Hun zoon ziet het niet zitten om naar Belgie te verhuizen, naar school van 8.30 tot 16.00??? Neen, dat is niet aan hem besteed. Hier gaan de kinderen van 8.00 tot 13.00 naar school. En wanneer hij hoort dat jongens van zijn leeftijd rond 20.00 uur gaan slapen, houdt hij het helemaal voor bekeken.

Na onze zondagse rustdag volgen 2 dagen van RIJDEN RIJDEN RIJDEN. Kilometers lang door het dorre vlakke landschap van Patagonie. De wind blaast hard en ik heb soms moeite om de 650 op de baan te houden. Voor Johan en zijn zwaargewicht GS gaat het iets makkelijker. Hij rijdt dan ook vaak kilometers voor mij uit.

Een 30 tal km voor San Julian nemen we een off-road optie. Ook met bagage doen de motoren het prima. Hoe beschrijf je de ervaring van een kudde wilde paarden die met je motor mee galoperen?

En dan alweer een heerlijke verrassing! Net voor we de camping oprijden botsen we op Cindy & Kurt, onze medepassagiers van de “Grande Africa”. Twee flessen bier en een heerlijke prakjesmaaltijd later, zetten we onze tent op in de voortuin van hun Mercedes-truck. De foto spreekt voor zich J

’s morgens is er terug benzine voorhanden, maar staat de hele stad  aan te schuiven. Uiteindelijk vertrekken we na 2 uur aanschuiven, geladen met benzine en mondvoorraad voor onze volgende 400 km richting Ushuaia.

Halverwege naar Rio Gallegos houden we halt. Een tas warme koffie, wintervoeringen in de motorkleding, dikke handschoenen, handvatverwarming aan en we kunnen weer verder. De temperatuur daalt met de kilometer.

In Rio Gallegos vinden we een geweldig camping, midden in een KMO – zone maar erg netjes met een vriendelijke eigenaar en een verwarmde keuken! Dat doet deugd na een dagje asfalt vreten J

Off- road roderen en beestjes kijken



Kiss the Ride!

Op de Peninsula Valdes gaan we voor onze eerste Off-road ervaring in SA .
Het schiereiland is een natuurreservaat. Dan denk je aan "de Kalmthoutse Heide" ofzo? Niet dus, om er te komen rij je van de dichtsbijzijnde stad al 100 km tot aan het enige dorpje op het eiland.
We kamperen er en kunnen zo de volgende dag onze motoren testen zonder bagage. De eerste kilometers offroad laat ik Johan en de GS achter me, voor hen is het tenslotte hun eerste gravel-ervaring. Als snel echter hebben ze de techniek beet (go with the "flow") en de rest van de dag gaan we gelijk op.  We doen 230 km, waarvan ongeveer de helft wasboard-road! Dat betekent recht op de voetsteunen en gaan met die banaan!!!

We nemen af en toe pauze om de zeeleeuwen te bewonderen. We wachten op de Orka's, maar ze zijn vandaag niet van de partij. Jammer! Dan maar op naar de pinguins, de lama's en de gordeldieren.





Op zaterdag rijden we naar Gaiman, waar we een paar echte Welsh Tea-housses vinden.
 Na een uitgebreide afternoon-tea besluiten we nog door te rijden naar Comodore Rivadavia. Zo'n 400 km verderop.
Wah, we rijden door de pampa's recht naar de zonsondergang toe. Een kleurenpalet van rood, paars, blauw en wit aan de hemel en de weg als een biljartlaken recht naar de zon!!!  Prachtig gewoon, helaas geen foto's want stoppen op deze 2baansweg is levensgevaarlijk! Je mag er "110", maar vaak razen de auto's en trucks ons voorbij. Wij kunnen soms niet harder dan 80 km zonder van de weg geblazen te worden door de zijwind! Uiteindelijk rijden we nog een flink stuk in het donker en belanden om half elf op een ietswat obscure camping. Morgen bezoeken we vrienden in Comodore.

beste volgers, dear followers

Bedankt voor alle fijne berichten! Charlotte, je nummer is genoteerd. Het zal nog wel een paar maanden duren voor we in bij jou in de buurt zijn, maar we laten iets weten.

Kevin, fijn dat jullie ook een blog hebben nu. Ik ga zeker een kijkje nemen.

Hou het warm ginder in Belgie :-)

We hebben ook een nieuwe pagina, highlights of the week. Ga zeker eens kijken!

Dear Friends,

thanks for your messages. Go check our new page: "Highlights of the week"

Richting Zuiden, van Azul naar Puerto Madryn

Wat een zot land is dit toch! Van Azul via Carmen de Patogones naar San Antonio Oest rijden we rechttoe, rechtaan. Zo'n 1000 km met wel zeker 3 bochten. We cruisen door de provincie " La Pampas"  en Patagonia. Voor het geval je niet weet waarom de "pampas" de "pampas" heten... zie foto.
De wind blaast 2 dagen lang als een haardroger in ons gezicht en de temperatuur gaat naar 40° .
Na een zandstorm 's avonds, koelt de lucht af en 's morgens heb ik een dikke trui onder mijn motorjas nodig.
Argentina is een land van wachten, wachten aan de bank, wachten aan het benzinestation, maar voor ons is dat geen probleem. We hebben uitgebreid de tijd om met de mensen van hier te praten. Met de motoren en de Belgische nummerplaat zijn we een attractie op zich. Alle kinderen willen op de foto met ons en de motoren.

120 km per uur door de Pampas.

Vandaag werken we wat aan de blog, op het strand met een taske koffie  en bezoeken straks de beroemde Peninsula Valdes.

From BA to Azul

Friday 3 and Saturday, February 4, 2012
At 10.00 we leave the driveway driving at Dakar Motors, waved by Sandra, Julian and Javier Franco and Yoshi. We avoid the busy R3 and take the road south / west direction Pilar to leave the city.If you have the Antwerp ring as standard, the traffic in BA a Sunday outing. Even on a Friday morning. Where we longed for so long, becomes reality. We drive for hundreds of miles straight, with no lights, villages or whatever. The landscape is monotonous and not very pretty, but just ride, ride, ride makes us happy. Johan and I are not "counters" but it's nice to know that on this first real excursion of the travel  I put 30,000 kilometers on the clock.All we get is a road stop sign at the side of the road "Paracadisimo the Lobos." The hangar is open 2 Cessna 205, and a few tandemrigs and studentrigs lie open and exposed, and there is no living soul in sight. Jumpprices are, 30 € and 20 € per jump equipment rental. We look around and then leave again.Around 6 hours we arrive in Azul, we've got an address "where it is good for motorcyclists." Johan plays perfect for GPS and without  asking he brings me to the door of "La Posta del Viajero en moto." A beautiful place, a sort of clubhouse where Pollo runs a mechanical shop / camping / hostel for motorcyclists on the road to and from Ushaia. In the evening there is the BBQ with friends, giving us a crash course in Latin American Spanish.On Saturday we sleep late, Pollo arrange a visit to the local firestation. Johan feast his eyes and we become aware again of the high standard of living in Europe. The ladder is from 1963! A team consists of 7 people (for a population of 80,000 inhabitants) and for each call, there is only 1 car goiing (3 firefighters). A month ago, Sergeant Santiago had to leave the best car of the corps in a forest fire. They do not worry, however, the corps will repair the car himself until it's ready for use again. An extensive photo album appears on the page.It looks unlikely that we may continue to drive tomorrow. Pollo is stunned when he hears our intention. On Sunday in Argentina are the friends and families together, then you want to leave?Okay, finally we have more time than money . Maybe Johan can ask already an extension of his sabattical year ? (Ok colleagues ..?)

Van BA naar Azul

Vrijdag 3 en zaterdag 4 februari 2012

Om 10.00 rijden vertrekken we van de oprit bij DakarMotors, uitgewuifd door Sandra, Javier en Julian en Franco en Yoshi. We vermijden de drukke R3 en nemen de weg zuid/west richting Pilar om de stad te verlaten.

Als je de Antwerpse ring als norm hebt, is het verkeer in BA een zondags uitstapje. Zelfs op een vrijdagochtend. Waar we zo lang naar verlangd hebben, wordt werkelijkheid. We rijden voor honderden kilometers rechtdoor, zonder lichten, dorpjes of wat dan ook. Het landschap is eentonig en niet echt mooi, maar gewoon rijden, rijden, rijden maakt ons gelukkig. Diegenen die hier exacte afstanden en tijden verwachten zijn er aan voor de moeite. Johan en ik zijn geen “tellers”. Het is wel handig te weten dat ik op deze eerste echte dagtrip van de reis 30.000 km op de teller heb gezet.

Het enige wat ons onderweg gestopt krijgt is een bordje langs de kant van de weg “Paracadisimo de Lobos”. De hangaar staat open 2 Cessna’s 205, een paar tandemrigs en automatieken liggen open en bloot, en er is geen levende ziel te bekennen. Sprongprijzen zijn niet van de poes, 30€ per sprong en 20€ materiaalhuur. We kijken wat rond en vertrekken dan maar weer.

Paraclub Lobos

Rond 6 uur arriveren we in Azul, we hebben een adresje gekregen “ waar het goed is voor motorrijders”. Johan speelt perfect voor GPS en zonder de weg te vragen staan we voor de deur van “La posta del viajero en moto”. Een prachtige plek, waar Pollo een soort clubhuis/mechaniekshop/camping/hostel runt voor motorrijders onderweg van en naar Ushaia. ’s Avonds is er BBQ met de vrienden, wat ons een spoedcursus latijns-amerikaans spaans bezorgt.

Motorrijders onder elkaar

Op zaterdag slapen we lang uit, Pollo regelt  een bezoek aan de plaatselijke brandweerkazerne. Johan kijkt zijn ogen uit en we worden ons alweer bewust van de hoge levensstandaard in Europa. De ladderwagen is van 1963! Een ploeg bestaat uit 7 mensen ( voor een bevolking van 80.000 inwoners) en voor elke oproep gaat er slechts 1 wagen buiten (3 brandweerlui). Een maand geleden nog heeft Sergant Santiago de beste wagen van het corps moeten achterlaten in een bosbrand. Niet getreurd echter, het corps repareert de wagen zelf tot hij weer gebruiksklaar is.  Een uitgebreid fotoalbum verschijnt op de fotopagina.

Het ziet er niet naar uit dat we morgen mogen verder rijden. Pollo is stomverbaasd als hij ons voornemen hoort. Op zondag komen in Argentinië de vrienden en familie samen, dan ga je toch niet vertrekken?

Oké, uiteindelijk hebben we meer tijd dan geld J . Misschien kan Johan nu al een verlenging van zijn jaar loopbaanonderbreking vragen?  (Ok collega’s ..?)

In english: Dakar Motors in Buenos Aires

After two days wandering around in the big city, we are now enjoying the tranquility of the garden of Dakar Motors.

The insurance is OK, we've seen most of the city and are therefore ready to go. Eva Peron, still adored!
BA is a pretty diverse city with lots of luxury and ambiance, each district is different and all equally interesting. The highlight is a visit to the museum of Eva Perron

At the end of the city tour we were taken hostage by a huge storm. The whole city was blocked and finally we took the last train to Dakar motorcycles. You see the storm coming in this photo of Puerto Marinero

For the pictures: see NL messager

Dakar Motors in Buenos Aires

Na 2 dagen ronddwalen in de grootstad, genieten we nu van de rust in de tuin van Dakar Motors.
De verzekering is in orde, we hebben het meeste van de stad gezien en zijn dus klaar om te vertrekken .

Eva Peron, nog steeds geadoreerd!

BA is een mooie gevarieerde stad, met veel luxe en ambiance; Elke wijk is anders en allemaal even interessant. Hoogtepunt is het bezoek aan het museum van Eva Perron
Op het einde van het stadsbezoek werden we gegijzeld door een gigantische onweer. De hele stad was geblokeerd en uiteindelijk haalden we nog de laatste trein naar DakarMotors. Je ziet het onweer op deze foto binnenkomen over de Puerto Marinero

Wat komt daar af?

Nu genieten we van reisverhalen van Joshi (Jappaner) onderweg naar Bolivië & Franco (Zwitsers) die net zijn wereldreis afrond na 18 maanden rond de wereld.

Mail checken in de tuin van Dakar Motors

Op de camping in Tigré

cadeautje, versgevangen vis

Beatrice wil graag haar camping ruilen voor de moto

Eindelijk foto's

De fotopagina is bewerkt, je kan nu de foto's zien.
Ze zijn niet getiteld, dus een beetje fantasie is nodig ;-)

The pictures are on the weblog. Go in the left colum to the page "Foto's" and you can try the different links.

Don't cry for us ....we are in Argentia!!!!!!

Zaterdag 28 januari / zondag 29 januari 2012

We nemen rustig de tijd voor een laatste ontbijt op het schip en het bepakken van de motoren. Wanneer we eindelijk om 10.00 uur van iedereen afscheid hebben genomen, komt de immigratie-agent om ons naar de gate te begeleiden. Ik voel me heel gelukkig dat we niet in de vrijdagavondspits zijn vertrokken. Buenos Aires toont zich nu als een stad om heerlijk te cruisen met de moto, brede lanen en duidelijke aanwijzingen. We gaan op zoek naar Dakar Motors, de place to be voor motorrijders. Via ons stadsplan, de hulp Claudio Mesce (ex-motorcrosskampioen en uitbater van een Touratech-winkel) en ons beperkt spaans komen we waar we moeten zijn. Zoals min of meer verwacht staan we voor een gesloten deur. We besluiten om maandag terug te komen om via hen de noodzakelijke verzekering te regelen. De lunch in een typische plaatselijk bar maakt ons klaar voor de tocht naar Tigre, 40 km noord-westwaarts van BA. Daar gaan we op zoek naar camping Hirondelle. Een onoogelijk klein campingske, diep verstopt in de delta van de Rio Lujàn. Het is een ideale plaats om op zondag te verbroederen met de plaatselijke bevolking die er komt vissen en bbq’en en onze bagage te herorganiseren voor onze kampeertocht. De temperatuursvoorspelling voor vandaag bedraagt 35° en blue sky (zet de pintjes maar koud J)!