Mystic Dunes

Johan is gaan spelen op de Mystic Dunes in Iqiuque. Voor de parapenters onder jullie welbekend. Hij had een zalige dag, maar kwam wél met een gescheurde parapent terug thuis :-( .
De school was er niet content mee en vroeg een aardig bedrag om de schade te vergoeden. Volgens ons té veel dus.... even nagedacht, wat overlegd, onderhandeld en ... zelf aan de slag. 't Was wel even wennen, want het is lang geleden dat ik mijn riggerskunsten nog bovenhaalde. De verantwoordelijke van de school geloofde niet echt dat ik het klaar zou krijgen maar:  Een halve dag werk en de nieuwe zijcel stond er in. Voila, gerepareerd en geen kosten, oef!!

Parapenten in Iqique

Vijf dagen leven we nu in deze kleine oase van Flypark.

Beetje oefenen, beetje vliegen, de moto laten herstellen, beetje luieren,....

veel meer valt er niet over te vertellen, het is hier erg rustig. Het hotel van Flypark is amper bevolkt dus genieten wij écht van dit gemoedelijk sfeertje. We worden erg goed ontvangen door de eigenaar Philip en het peroneel. Wie ooit naar Iqique komt, vindt hier zeker een fijn adres om te logeren en/of te vliegen.

Bovendien hebben we hier een onverwacht prettig weerzien, Michel en Claudie, 2 vrienden van op de Grande Africa kamperen hier 1 km vandaan. Gisteren botste we bijna op hun VW bij het terugkeren van de parapent site. Straks gaan we heerlijk bijpraten bij een fris pintje en een glaske wijn!

 

Morgen of overmorgen keren we terug naar Arica om afscheid te nemen van Christa en Mattias. Gezonheidsproblemen dwingen hen om terug keren naar Europa. Zo jammer, we hadden graag nog wat kilometers met hen gereden.

technische problemen

we zullen een paar weken weinig van ons laten horen. Het scherm van de laptop is stuk en we willen niet te veel tijd in internetcafees doorbrengen.  alles loopt nog steeds prima. we rijden morgen naar bolivia.

Banden & ander materiaal

Ondertussen is het maandag en staan op beide motoren nieuwe achterbanden, nieuwe voorbanden meegenomen, oliefilter, ketting, voorvorkringen extra!
Gewapend voor weer veel kilometers!

Alles bij Toninomotors in La Serena.

www.toninomotors.cl

Terug naar Chili

Na onze rit langs de Aconcagua hangen we wat rond in Mendoza. We bezoeken de parapente-club, zonder er te kunnen vliegen en hetzelfde doen we bij de skdiveclub. Bij de eerste is geen materiaal te huur en bij de tweede bedanken we vanwege de prijs. 30 euro voor 9000 ft uit een Cessna 182. Dat is het ons niet waard.

In Mendoza ontmoeten we ook zielsverwanten, Mathias en Christina reizen allebij met een F650 GS DAKAR  en volgen ongeveer dezelfde route als wij. We beleven een paar fijne avonden samen vooraleer zij verder trekken. Ongetwijfeld ontmoeten we elkaar nog.

Dan volgen een paar rustige dagen door de wijngaarden van Mendoza en ruw en woest landschap! We willen de Vallé de la Luna bezoeken, bekend om zijn erosie en prachtige steen en rotsformaties. Helaas, de nacht voor ons bezoek barst er een hevig onweer los en de weg naar de mooiste formaties is een modderpoel en dus onbereidbaar. We trekken dus verder.

Via de R40 gaat het iets terug naar het zuiden om dan richting Rodeo te rijden. De weg is hier bedriegelijk goed. Het golft op en neer in mooi asfalt, tot ik Johan zie terugkeren met 4 pinkers op. In een afdaling ligt de weg plots vol modder, stenen en water. Johan is er goed doorgeraakt tegen volle snelheid, maar ik doe het toch maar langzaam aan. Dit soort obstakels is hier normaal na regenvloed, dus zijn we de komende uren extra voorzichting.

Op de splitsing van de R40 en de weg naar Rodeo, krijgen we een invitatie om in Canada te blijven logeren, Vancouver of als we willen een vakatiehuis in Whisller. Mooi aanbod! Peter en Paul zijn 2 gepensioneerde tweelingbroers die net als wij (terug) richting Canada rijden. We kletsen wat langs de kant van de weg en gaan dan ieders onze weg. De uitnodiging houden we warm.

Rodeo is een onoogelijk dorpje zo’n 200 km voor de Chileense grens (ook één van de laatste dorpjes voor de grens). Er is een prachtig meer, midden in het decor van rotsformaties waar flink gesurft en gekite wordt ( het noemt hier dan ook Cuesta del Viento). Er hangt een lekker relax surf-sfeertje.

En dan op naar Paso de Aqua Negra. Meer dan 200 km ripio, naar 4725 meter hoogte. Het weer is prachtig, de temperatuur perfect voor deze rit. Het wordt een beetje “saai”, maar dit is werkelijk niet te beschrijven. Niks dan steen, rots, gletserwater dat naar beneden dendert, stijle afgronden en stilte. De weg is goed onderhouden, maar het blijft oppassen voor onverwachte veranderingen in de ondergrond, hier wil je echt niet onderuitgaan en met gebroken botten liggen wachten op hulp! We picknicken nog boven de 4000 meter, vullen onze camelback met zuiver gletserwater en dan weer verder. Wanneer we even na 7uur s’avonds voorbij de Chileense grenspost rijden, wachten ons een 80 km lange rit over heerlijk asfalt, volledig in de schaduw zodat we niet verblind worden door de zon. Hier kunnen we ons eens laten gaan! En dan, opeens op de ruwe rotsige bergwanden verschijnen de eerst Chileense wijngaarden naast grote cactussen, je begrijpt niet hoe hier iets kan groeien, maar het zijn wel deze druiven die voor de heerlijke Chileense wijnen zorgen.

We vinden net voor het donker een fijne rustige kampplaats mét zwembad en rijden de volgende dag door naar La Serena, een middelgrote stad aan de kust. Hier vieren we onze 100^e reisdag, brengen er het paasweekend door en hopen morgen (maandag) nieuwe banden te vinden voor de F 650.  

100 dagen...

zijn we nu onderweg, een mooi moment om “dank u” te zeggen.

Dank u aan onze ouders, omdat ze ons hebben opgevoed zodat wij dit kunnen realiseren.

Dank aan iedereen die ons hielp bij de voorbereiding.

Dank aan alle gastvrije en helpende mensen onderweg, zonder wie deze reis er heel anders zou uitzien. Dank voor een slaapplaats voor de nacht, een lekker diner, een wasmachine,een praatje op de camping, tips van medereizigers, kortom voor alle gastvrijheid.

Dank aan jullie, lezers van deze blog voor de fijne reacties, met veel plezier lezen we ze elke keer weer.

Wondermooi

zo waren de afgelopen 2 dagen. We doorkruisen de Andes, om en rond de beroemde Aconcagua. Met z’n bijna 7000 meter de hoogste berg van het Amerikaanse continent. We slapen op 1500 meter langs de Rio Aconcagua en een drukke vrachtwagen-weg, dwars door het jonge Andes-gebergte (het is een warme nacht), ontbijten op 2000 meter. Daarna langst een s-baan omhoog naar het bekende skiparadijs Portillo met zijn mooie Laguna del Inca op 3000 meter.

De grenspost is op 3200 meter. Na elke haarspeldbocht een nog imponerender landschap. Daarna heerlijk dalen via prachtig asfalt, niet weten wat te kiezen: genieten van het landschap (en dus traag rijden) of genieten van de heerlijke bochtenweg (en dus sneller rijden met minder aandacht voor het landschap.

Terug slapen op 2000 meter (brrrrr) in Uspallata en weer verder via de Routa de SanMartin, de eeuwenoude weg door de bergen om van Argentina naar Chili te reizen. Wat een geschiedenis! Het betekende wel via rippio naar 3100 meter en dan machtig afdalen tot in de vallei en vlakte van Mendoza. Ondertussen passeren we ook nog de bronnen van Villacencio, ondertussen eigendom van Danone (ook de eigenaar van het hele natuurgebied waar we doorgereisd zijn..). Tot hiertoe was dit écht één van de mooiste trajecten op onze reis, op z’n minst  het indrukwekkendste! Probeer het te vatten via de foto’s of kom gewoon zélf kijken ... !

Aardbeving

Na onze avonturen in de Andes en de verkenning van de Tsunamikust, besluiten we de beschaafde,   ”veilige” omgeving van de stad op te zoeken. In Santiago nemen we voor één keer een mooi en beter (duur) hotel en zijn van plan te genieten van een luxueus bad en een groot bed.

Niet dus ...! Ik lig nog maar net te genieten van mijn warm bad, wanneer plots de hele badkamer over en weer beweegt. Oeps, denk ik, ik ben een beetje draaierig van het warme water! En dan roept Johan (ook al in z’n AdamsEva-kostuum) “ils, er is een aardbeving”. Als de weerlicht staan we op het terras, alle twee in ons blootje. Oeps, even nadenken en terug naar binnen om toch “iets” aan te doen. Dan weer op het terras, maar er gebeurt verder niks meer. In een paar seconden was alles voorbij. ’s Morgens lezen we in de krant dat de kust een nieuw tsunami-alarm gehad heeft. (gelukkig geen tsunami) en dat de aardbeving in Santiago nog een kracht van 6.8 R had.

De volgende dag houden we het dan maar voor bekeken. We stoppen nog even voor wat onderdelen bij de BMW-dealer en kiezen dan opnieuw voor de rust van de bergen.

Santiago enkele uren voor de beving

Pacific Ocean

Na ons avontuur in de Andes zijn we blij om weer in de bewoonde wereld te zijn. Ondertussen is de schade aan mijn bagagebakken hersteld, de moto’s gekuisd en de stijfheid uit ons lijf.

We bollen rustig langs de Pacific Ocean en genieten voor het eerst sinds lang van 3 dagen rijden, zonder dirt-road (of toch bijna). Langs de kust zien we de gevolgen van  de tsunami die hier enkele jaren geleden passeerde nog steeds. Vreemd ook om de bordjes met de vluchtwegen te zien, tussen de andere verkeersborden.

En het beste van deze dagen... we hebben eindelijk een nacht zonder hondengeblaf. Muisstil is het, voor het eerst sinds lang een ononderbroken nacht!

Onderweg krijgen we van een Chileense motorrijden nog 2 stickers met de chileense vlag cadeau! We hebben al 2 vlaggetjes en er zullen er nog veel bijkomen.

Een "ommetje" in de Andes

Na onze fantastische rit door het natuurgebied, bekijken we in Lonquimay hoe we verder zullen reizen. De kaart toont een “sendero” volledig oostelijk door de Andes. We informeren bij de toerischtisch dienst en bij de Guardio civil. Na wat over en weer getelefoneer met een politiepost nog dichter bij geven ze ons een “go”, het is zo’n 30 km moeilijker terrein maar te doen...   

We rijden door onnoemelijk ongerepte natuur en de eerste helft gaat het steil, maar doenbaar bergop. De weg is niet meer dan een breed wandelpad. We komen via een piepklein tunneltje aan de barriére van het prive-domein, waar we doormogen (zo vertelde de politie). En dan start ... de Highway to Hell! Het terrein wordt ruiger en ruiger, moeilijker en moeilijker.

de wereld vanonder de moto

Maar terugdraaien is geen optie meer. Wanneer het dan eindelijk begint te dalen, is het quasi onmogelijk om de zware motoren deftig naar beneden te krijgen. Ik ga ontelbare keren tegen de grond en ook Johan moet z’n zware GS een paar keer neer laten gaan. Gelukkig zijn we op tijd vertrokken en voelen we nog geen tijdsdruk. Een vriendelijk boer met ossespan wijst ons de weg bij een splitsing. Een juiste man op de juiste plaats!

Wanneer we dan eindelijk het einde van het privéterrein bereiken, waarschuwen de eigenaars ons. Verderop is er een rivier, zo’n 30 meter breed, 50 cm diep en géén brug. Hoezo, geen brug? De politie zei ons dat de brug oké was!!!! Het is ondertussen half 7 ’s avonds.

Als we aan de rivier arriveren ben ik doodop. Hoe in godsnaam ga ik die zwaarbeladen motor over de Bio-Bio rivier krijgen?

En dan, als door de hemel gezonden, verschijnen er 3 quad-rijders die het terrein kennen! (zij bevestigen ons dat de weg enkel te doen is met quads en cross-motoren...)  Zij helpen ons om de bagage de rivier over te brengen terwijl Johan de beide motoren overzwemt. Alles gaat zo snel dat ik niet eens foto’s kan nemen; Zelden ben ik zo blij geweest met de hulp van andere mensen!!

Het moeilijkste is nu achter de rug, maar de volgende stad halen we niet meer. Al bij al was het zo’n 50 km en 6 uren dat we hebben gezwoegd! De weg blijft lastig maar “doenbaar” en om 20.00 uur stoppen we bij een redelijk deftig plekje om te kamperen (het enige voor de komende kilometers zo blijkt). De schade aan de motoren is gelukkig beperkt. Maar de bagagekoffers hebben flinke deuken opgelopen...

Oef! Als beloning, nog 1 blikje bier in de rugzak, een halve fles rode wijn en een veld vol met droog hout om een kampvuurtje te maken.

Wanneer we een paar uur later zitten te mijmeren, staat er plots een vreemde figuur bij ons kampvuur. We hebben hem niet zien of horen komen, hij staat daar opeens. Zonder iets te zeggen, hij geeft ons een hand en blijft daar maar staan. Verdoken onder zijn kap, de herderstaf stevig onder de arm geklemd. Hij lijkt vooral geïntereseerd in mij. We ruimen stilletjes op, ik verstop me achter de tent, hij strompeld nog wat rond, blijft nog even bij het vuur en verdwijnt dan (na eerst onze (lege) fles wijn te hebben nagekeken) even plots als hij gekomen is. We besluiten dan maar om rond onze tent voor de nacht een psychologische barriere op te werpen met droog kreupelhout. Terwijl rondom ons de jachtgeweren klinken (er zijn hier wilde dieren) vallen we in een onrustige slaap..                    Na een voor de rest “rustige” nacht rijden we het laatste stuk naar Ralco en genieten er van een deugdoend ontbijt.                                                                               

Chilie, hier beleef je de verhalen van Issabel Allende en Pablo Neruda écht.

Wat hebben we geleerd?

Geeft men advies over de toestand van de weg.

-          Vraag of de persoon zelf er in de afgelopen week nog geweest is.

-          Vraag of hij/zij ooit al met een motor gereden heeft.

Is het antwoord op één van de 2 vragen “neen” dan is het advies waarschijnlijk niet veel waard.

Expeditietocht

We verlaten onze thermen zo rond de middag en bollen nog verder door het vulkaangebied. In Chili kijk je best een beetje uit welke route je neemt of je zit zo op de Pan Americana, een eentonige snelweg die de ene stad met de andere verbindt. We doen inkopen in Melipuco en bollen dan nog wat verder. Om een of andere toevallige reden belanden we weer op het erf van een boer, midden in de bergen, zo’n half uur rijden van het dichtsbijzijnde huis.

De volgende dag herstellen we eerst de koplamp van de 650, die is losgetrild en besluiten dan om dwars door het park Conguillio te rijden. Op de kaart staat een slechts piepklein paadje aangeduid.

Wanneer we een uurtje op weg zijn, komen we de parkwachters tegen. Met hun 4X4 in de gracht. We stoppen en vragen of ze hulp nodig hebben. Ja, of we misschien een trekkabel hebben? Neen, zeker? Ja, toch wel die hebben we. Stel je hun verbaasde gezichten voor, 2 motorrijders van de ander kant van de wereld, in de middle of nowere die hen hen uit de nood kunnen helpen. Na een paar pogingen krijgen we de pick-up vrij en dan is het onze beurt om verbaasd te zijn. In hun laadbak zit een jonge poema. Ze gaan hem vrijlaten in het natuurgebied.

En het is nog niet gedaan met onze verbazing, we rijden door een prachtig woud, lavalandschap en op z’n zachts gezegd “sportieve bosweggetjes”. Bij de eerste riviercrossing willen we nog graag een foto, na de zoveelste stoppen we zelfs niet meer voor we erdoor rijden. De weg leidt naar een hogergelegen lava-plateau en geeft prachtige beelden. En zoals gewoonlijk wanneer we fantastische momenten beleven, is de batterij van de camera en het fototoestel plat. Geniet toch nog van de enkele foto’s de we genomen hebben.

Op het einde  van onze rit picknicken we in het Mapuche-indianenreservaat en maken dan de rit af naar Lonquimay.

De koplamp van de F 650 is weer losgekomen, dus daar moeten we morgen een oplossing voor zien te vinden.

Gepakt voor smokkel.

Voor het eerst sinds lange tijd kunnen we terug de Chileense grens oversteken. We grijpen die gelegenheid dan ook met beide handen en kiezen Passo Mamuil Malal als grenspost uit.

De problemen beginnen al bij de douane. Normaalgezien krijg je in elk land een document dat je toelaat om met je eigen motor daar te rijden. Bij het verlaten van Argentina geeft je het document af en bij het binnenkomen van Chili krijg je een nieuw. Niet dus deze keer. De doaneagent vraagt me naar een bepaald document, dat ik niet heb. En nu?

Na wat heen en weer gepalaper, wat getokkel op de pc, gemopper over “bad work” van de argentijnse collega komt het dan toch in orde. Hij maakt het document zelf op en we kunnen verder.

We weten al van de vorige overgangen dat er strenge voedselcontrole is. Geen melkproducten, vlees, groeten, fruit, zaden en noten. Toch zijn we er al een paar keer in geslaagd één en ander mee over te brengen dus denk ik dat ik de trucken van de foor al ken. Ik stop een zak wortelen en een zak rode bieten in tussen mijn kleren. De vorige keren hebben ze wel mijn rugzak en koffers laten openen, maar aan de goed opgebonden kledingzak hadden ze geen boodschap. Dit keer ben ik er gloeiend bij. Natuurlijk heb ik aangegeven dat ik wél iets bij heb. Dat moet je altijd doen, anders kan je een gigantische boete oplopen. Ze vragen me dat wat het is en meestal toon ik dan een paar stukken fruit en wat koekjes. Dan worden we vriendelijk verzocht die ter plekke op te eten.

De overijverige voedselagent is echter niet geïntereseerd in mijn appels, de bagagezak moet eraf en door de RX. Natuurlijk misérie! Ik hou me van den domme, ben stomverbaasd als hij de groeten vindt en zeg dan in mijn pover spaans dat ik dat helemaal vergeten was!! Tegelijkertijd probeer ik zo onschuldig mogelijk te kijken.

Oef we komen er met een vieze blik vanaf!! Gelukkig heeft hij mijn rugzak niet verder doorzocht want ook de muesli, rijst en ik weet niet wat nog meer mochten eigenlijk niet mee over!

Volgende keer toch maar wat voorzichtiger zijn.

A walk in the Park....

Sinds dagen en dagen rijden we via het ene natuurpark naar het andere. De berg-en bospaden wisselen af met mooie asfaltwegen tussen de verschillende stadjes. “La routa de  7 Lagos” is een duik tussen de grote meren, gekruid met wolken, zonnestralen, regen en prachige regenbogen.

Van Barlioche tot San Martin de Los Andes lijkt het of we in Zwitserland rondbollen, typische huisjes, bloembakken, panaderia’s en typisch artisanaal bier. Alles is hier gericht op de welverdiende Argentijnse toerist.

En dan glijden we het gebied van de vulkanen binnen. Off-road in vulkaanstof, tussen tropische bomen en prachtige loofbossen. Hoge vulkaantoppen en kraters, meren, watervallen, prachtige rotsformaties, kleine dorpjes, plaatselijke ruiters, vogels en andere dieren doen ons regelmatig halthouden. Wat een verademing na de duizenden kilometers pampa’s.  Hier kunnen we terug de Chileense grens over. Het rijden is zo relax, prachtig evenwicht tussen soms moeilijke stukken off-road en heerlijk asfalt. De temperatuur is ideaal om te cruisen.

Kamperen is elke avond een verassing. In San Martin de Los Andes moeten we het stellen met een plaatske achter het YPF bezinestation, wat dan weer gemakkelijk is voor onze ochtendkoffie. De volgende dag staan we in een appelboomgaard tussen de schapen en nu kamperen we vlak naast de natuurlijke warmwaterbronnen van San Sebastian. Even baden na de motorrit, ’s avonds nog eens opnieuw, ’s morgens voor het ontbijt en straks nog eens. ’t Is lang geleden dat we zo proper waren.

Wat een week (Weeral) !!

Van bij het vertrek maandag, tot nu zaterdagavond zijn we van het ene Wauw-moment in het andere gerold. 

Van Puerto Natales naar Torres del Paine

Na de ripio en de regen van de voorbije dagen is de weg naar het natuurpark een zegen. Door een gelukkig toeval rijden we een beetje verkeerd en komen zo via de noordkant het park binnen. Dit bezorgt ons een prachtig zicht op Los 3 Torres, hét paradijs voor klimmers en wandelaars.   Bovendien geeft een lieve Chileense gids ons de raad niet te betalen voor het park, als we er enkel willen doorrijden.  We nemen haar tips ter harte en eindigen aan Lake Azul. Alleen op de gratis camping aan de rand van het park, met een plaatsje aan het meer, op de eretribune voor de torens.  De foto’s spreken voor zich.                                                                                                                               We genieten de ganse namiddag van het uitzicht, dineren ’s avonds met Amando (el cheffe van dienst) en doen het de volgende morgen héééééél rustig aan. Tegen 2 uur verlaten we dit paradijs. Onderweg zijn we weer heel populair. Toeristebusjes stoppen naast onze moto, mensen willen foto’s van ons en de moto’s, van henzelf en de moto’s en het hele verhaal, ze vragen nog nét geen handtekening. Het verbaast ons dat mensen onze reis nog zo bijzonder vinden, zeker van de Europeese of Amerikaanse toerisen.

Van Torres del Paine naar El Calafate

Hier maken we onze eerste kilometers over de beroemde Pan Amerikan Highway (Routa 40). Voorlopig is het nog een stuk simpele asfalt die niet echt tot de verbeelding spreekt. We willen weer de slimme uithangen en op de 300 km durende rit wat tijd en benzine besparen, dus nemen we de shortcut in ripio ipv de wat langere geasfalteerde weg.

We zullen het geweten hebben!!! In de afgelopen maand zijn we nog nooit zo’n lastig stuk tegen gekomen. Zoals gewoonlijk begin de zon lager en lager te zakken en we zien onzelf al midden in de pampa’s kamperen bij windkracht “teveel”. Na veel concentratie, evenwichtskunstjes en 2 uur en 50 km (om half 7 ’s avonds) zeg ik tegen Johan dat we halfweg zijn.  Hij verslikt zich lichtjes!!!

Maar dan komt het goede nieuws van de dag, de kaart blijkt niet zo correct en na 75 km verschijnt daar opnieuw een zalig stuk asfalt! Godzijdank arriveren we uiteindelijk net voor het donker om 9 uur op de camping (El ovejero) in El Calafaté. We delen ons campingdiner met Austin uit Colorado. Hij is wat blij dat hij zijn simpele sandwich kan aanvullen met iets warms en wij zijn tevreden met de verhalen en vele goede tips die hij ons geeft voor onderweg.

El Calafate kan ons hart bekoren. Het is een fijn toeristisch dorpje, uitvalsbasis naar Glacier Perito Moreno.  We verhuizen de volgend dag van de camping naar een hosteria met tuintje, vol met fruitbomen en maken het daar gezellig voor 2 dagen.

De motors worden bevrijd van al hun bagage en in de namiddag vlammen we heerlijk naar de Glacier Perito Moreno. Wat een zalig motortochtje !! Geen wind, geen Ripio enkel mooie weg, mooie weer en een ideaal temperatuurtje!!!!

De Glacier IS indrukwekkend. Iedereen spreekt erover, het is dé bezienswaardigheid van Argentinië en dat maakte ons een klein beetje argwanend. Meestal zijn zo’n toeristische trekpleisters overroepen en niet aan ons besteed. Maar ziehier, de uitzonderingen bevestigen de regel.

We probeerden het een klein beetje vast te leggen op foto’s, maar het is onmogelijk. Just come and see. 

We verlaten als allerlaatsten het park, prachtig, zalig, onvergetelijk!!

De volgende dag is een dagje om het “to do” lijstje af te werken. Een reis als dit vraagt een heel andere instelling dan een reisje in Europa voor enkele weken. Al het materiaal moet veel langer meegaan en ziet ook veel harder af!. We smeren de ritsen, doen wat verstelwerk aan de kleding, zetten de spaken van de 650 extra vast met spanbandjes, olie en ketting controleren, nieuwe lampen kopen, eten ... we houden amper tijd over voor enkele mailtjes.

’s Avonds bij het aperitief lopen we Georges, die we hebben ontmoet in Puerto Arrenas terug tegen het lijf. Grieks GS- rijder en al 14 maanden on the road. Het blijft niet bij het aperitief, enkele uren later gaat onze fles wiskhy eraan, als brandstof voor filosofische reisbeschouwingen. 

Van El Calafate naar Perito Moreno

En dan weer op naar het Noorden. El Chalten en Mont Fitz Roy staan absoluut op ons verlanglijstje. Bij de splitsing El Chalten/ Tres Lagos houden we halt. Wat te doen? Er is geen bezine in El Chalten, dus lukt het ons niet om van aan de splitsing, heen en terug naar El Chalten én dan naar het volgende bezinestation in Gobernor Gregorius te rijden ( 500 km).  We staan te overleggen wanneer we een Scooter zien aankomen. Ik houd hem staande en kijk recht in de ogen van Luciano, een sympatieke Columbiaan die op zijn Yamaha 125 van Colombia naar Ushuaia onderweg is!!!

Hij raadt ons aan om Fits Roy te skippen vanwege de bewolking én de moeilijkheden ivm de bezine. In de gierende wind (er is hier echt wel Heel veel wind in Patagonië !) delen we nog flink wat goede reisinformatie en dan gaat we weer ieder onze weg, hij Zuid .. wij Noord.

Twee dagen lang rijden we door het NIETS, pampa’s en meseta met hier en daar een estancia. Hun dichtste buren wonen gemakkelijk 70 kilometer verderop. We moeten een omweg van zo’n 80 km maken om in Gobernador Gregorius te tanken en te overnachten. De camping municipal blijkt ook de verzamelplaats voor de plaatselijke jeugd en om 2.00 uur ’s nachts laten ze ons meegenieten van de power uit hun autoboxen. Gedaan met de nachtrust L

De wereldberoemde Pan-American Highway (R 40) doet voorlopig zijn naam nog eer aan. Grote stukken dirt-road in alle maten en modellen. Los zand, modder, diepe rivierstenen, keiharde en losse gravel, plassen met verrassingen in het midden.... afgewisseld door stukken nagelnieuw asfalt. Het geeft ons genoeg avontuur en laat ons toe af en toe op adem te komen. Wie het échte Routa Quarenta gevoel nog wil meemaken moet zich haasten, binnen enkele jaren is dit niet meer dan een “saai” stuk asfalt om van de ene toerischtische omgeving naar de andere te rijden.

Onze voorzorgen lonen hier, we rijden de 5 liter extra helemaal op en hebben elk nog een 4 liter extra/extra reserve. Het geeft een gerust gevoel om hier met “te veel” bezine rond te rijden. Geloof me, in deze omgeving wil je écht niet zonder bezine vallen! Uiteindelijk belanden we de volgende dag in het stadje Perito Moreno (dus niet de glacier), onderweg zijn we welgeteld 1 bezinestation (zonder bezine) tegengekomen over een afstand van 380 km.  Hier ontmoeten we 2 duitse en 1 columbiaanse lifter, zij kijken jaloers naar onze autonome paardjes.

Ons plan is om de grens met Chili over te steken, maar momenteel is daar een “no-go” zone. De bevoorrading ligt er al maanden stil door een conflict tussen de overheid en de petroleummaatschappijen. Daardoor ontstaat er ook een voedseltekort en de bevolking begint flink ongeduldig te worden. Er zijn zelfs al argentijnse busjes die gestrande reizigers evacueren.  De laatste berichten geven aan dat er volgende week misschien een oplossing zou komen..,  wij wachten nog even af.

Gastvrijheid & regen

In Punta Arenas krijgen we weer een staaltje van gastvrijheid te zien! Bij aankomst daar laten we onze motoren afspuiten in een carwash, ze hebben wat zeewater gepakt en we willen het zout er zo snel mogelijk af. Daar ontmoeten we Elvis, een Chileen die heel geïntereseerd is in onze reis. Geheel onverwacht verschijnt hij 's avonds op onze kampplaats, met z'n vrouw, dochter én een fles goede wijn!

Op de koop toe komt hij ons 's anderendaags uitnodigen voor een etentje. We beleven een heerlijk gezellige warme avond bij hem thuis. Thanks!!!

Wanneer we de volgende dag vertrekken, stoppen we eerst nog even aan de brandweerkazerne. Het vrijwilligerskorps wordt hier flink geholpen door Franse brandweerkorpsen en de NGO Pompiers sans Frontiers.





Onze rit naar Punta Natales verloopt nat en koud, gelukkig kunnen we de laatste 50 km opdrogen en 's ochtends worden we wakker met mooi weer!

Meer foto's op onze fotopagina en nieuwe "highligts of the week"

Rijden rond het vriespunt

We verlaten Ushuaia op een koude maar heldere ochtend. De bergtoppen rondom zijn bedekt met sneeuw en de wind is weer van de partij.
Om hier weg te komen zijn er drie opties, per boot, vliegtuig of via dezelfde weg terug. Voor ons dus het laatste. Op de fotos (fotopagina) zie je  hoe dat verloopt.
We snorren naar Rio Grande (200km) om daar alles nog eens vol benzine te gooien en kiezen dan voor de alternatieve rout naar Chili. Naar mijn gevoel begint het avontuur nu pas echt. 350 km, rippio (gravel) zonder bezinestation, of dorpje. Enkel een grensovergang op 50km.
We delen de rit op in 2, in de avonduren haspelen we nog 100 km af tot over de Chileense grens en kamperen daarna in het wild.
's' Morgens worden we gewekt door bijzondere buren... (zie fotopagina)
Tussen de 2 grensposten door is onze eerste rivercrossing een feit

De nacht is ijskoud en de volgende dag zo mogelijk nog kouder. De gevoelstemperatuur gaat naar het vriespunt. Na nog eens 250 km verkleumt optornen tegen de wind gaan we voor onze eerste luxenacht in een warm hotel! Onderweg op de rippio (!) worden we vergezelt door 3 Braziliaanse Harley-Davidson rijders en zij bedingen s'avonds voor ons een ferme korting op de hotelprijs, omdat ze onze reis zo ongeloofelijk vinden en het maar niet kunnen geloven dat we al een hele maand in een tentje slapen!
We moeten onze mening over HDO's herzien, want ook zij zijn een flink stuk mee over de gravel gekomen.
Voor lang is de hotel-luxe niet want we moeten om 6.00 uur alweer opstaan om de ferry  te halen .
Bij een opkomende zon vertrekken we over de omstuimige zee-straat Maggalan richting Puento-Arenas!
Hier kopen we nieuwe bouten (en een moer) en vinden in hospedaja Independencia een fijne plek voor wat kleine herstellingen en een hopelijk rustige kampeernacht ('t begint hier vol te lopen..).
Het hostel is belegerd door belgen, Marcel en Evelien die rondtrekken door ZA per openbaar vervoer en Siska die op haar eentje het continent doorfietst! RESPECT!