Nieuwe hobby

Na onze aankomst maken we nog een wandeling langs de zee. Al zo vaak hebben we surfstadjes bezocht, maar tot hiertoe was het water ons veel te koud. Nu echter gaan we ervoor. We stappen de plaatselijke surfschool binnen en schrijven in voor de volgende ochtend.

hmmm, waren die golven gisterenavond ook zo hoog?

even opwarmen

en dan spelen tot zonsondergang!

We hebben het sporten erg gemist tot hiertoe, maar dit biedt mogelijkheden! Je zal ons nog vaak aan het strand vinden in de toekomst!

jo-jo gevoel

De laatste keer dat we jullie berichten was in Lima. Ondertussen zijn we weeral tot over de 4000 meter geweest en terug op 0 mbsl. We beginnen ons een beetje als een jo-jo te voelen van al dat op en neer rijden. Peru is werkelijk een heel bijzonder land. Ze hebben prachtig asfalt, héél slecht asfalt, prachtige gravelwegen en héél slechte dirtroad. Bovendien kan je nooit weten welke verrassing er achter welke bocht schuilt.
Laat ik jullie iets vertellen over de Pan-American highway. Vergis je niet, dit is slechts een weg met één vak in elke richting die dwars door klein dorpjes en grote steden gaat. Wat kom je hier zoal tegen? Trucks in alle maten en modellen, bussen, buskes, taxi's, 3 wieltaxi's, 4X4 wagens, personenwagens, moto's (wij 2 dus), brommerkes, fietsen, voetgangers, koeien, geiten, varkens, kippen,.... en iedereen rijdt en loopt maar een beetje waar hij of zij het zelf wil. De regel is dat de grootste voorrang heeft, je kan zien dat wij niet erg hoog op de ladder staan!

Toch klagen we niet, want van Lima naar Huaraz glijden we over  140 km mooi asfalt naar een pas van 4000 meter en krijgen daar opnieuw 3 prachtig besneeuwde toppen te zien, waaronder de beroemde berg van de "Paramouth Pictures". Helaas weinig tijd voor foto's

Huaraz is de uitvalsbasis voor trektochten in de hoge Andes, toeristisch en gezellig. We eten er zalige vlaamse appeltaart met vanilleijs bij Christof, eigenaar en Chef van "Mi chef Christof", voor wie interesse heeft, zijn zaak staat over te nemen.

Na Huaraz gaan we opnieuw voor het zwaardere werk, terug naar de kust via de Canyon Del Pato, een afstand van meer dan 100 km door een ruwe machtig hoge canyon, de weg loopt door meer dan 30 tunneltjes.

meer dan 30 grote en klein tunneltjes

Het is niet te beschrijven hoe de mensen in deze ruwe streek leven, het kost om 5 uur om er door te rijden. Heel mooi en opnieuw een uitdaging voor (de europeese) mens en machine.


uren van andere mensen vandaan, leven deze 2 meisjes.

's avonds komen we moe maar voldaan in Huanchaco aan, hostal Naylamp biedt ons een gezellige camping. Ons voornemen om morgenvroeg te vertrekken smelt als sneeuw voor de zon!
We zitten hier op de kreefskeerkring met eindelijk temperaturen om 's avonds gezellig lang buiten te zitten, warm water en heerlijke golven.
We zien wel wat de dag van morgen brengt.



Van Cusco naar Lima, een samenvatting

Dag 1:Abancay

Asfalt
Camperen op 4000 meter
Geen douche
Geen bier

Dag 2:Chinceros

Half asfalt, half pista

Hostal

Douche, geen water
Lauw bier

Dag 3:Ayachucho

Beetje asfalt, veel pista

Hostal
Douche, koud water
Koud bier

Dag 4:Lircay

100% off – road

Hostal
Douche, beetje minder koud water
Koud bier

Dag 5: Huancavelica

100% off-road

Hostal
Douche, beetje warm water
Koud bier

Dag 6: Huancayo

100 % asfalt

Hostal
Douche, Lekker warm water
Koud bier

Dag 7 Chilca

100% asfalt, honderdend trucs, bussen en minibusjes

Hotel
Douche, héét water
Binnen te koud om koud bier te drinken. Warme thee

Dag 8 Lima

5 maanden onderweg....

en we belonen onszelf met een week vol passioneel motorrijden!
De weg die wij nemen van Cuzco naar Lima is een meer dan 1000 km lange tocht door de Andes. De hele week rijden we tussen 3500 en meer dan 5000 meter hoogte, via ontelbare bergpassen, afdalingen, valleien en onoogelijke bergdorpjes. De wegcondities variëren van prachtig asfalt, over onverwachte pothols, gravelstroken en landstrikes naar kleine bergweggetjes waar amper een auto op past.

Juan-Carlos & Yavier, 2 motortaxivrienden wijzen ons de weg.

Zes dagen lang zitten we in het zadel van 9 uur 's morgens tot het bijna donker is. Bij de oversteek van de Huayraccasa eindigen we zelfs met een paar uur in het donker afdalen. Het is 's ochtends een hele klus om de juiste weg te vinden. Bereidwillige Peruvianen sturen ons eerst langs de gemakkelijkste weg naar Huancavellica, maar dat is niet ons plan. Wij willen over die hoge hoge pass! Na veel vragen en omkeren en zoeken zijn we na 4 uur en 80 km nog maar amper 7 km van onze vertrekplaats gekomen. Maar dan, na een flinke rivercrossing, zitten we toch op de goede weg. We vinden onszelf flinke avonturiers, tot we een plaatselijke bewoner tegenkomen; Hij rijdt met zijn 125 cc vlotjes de berg op, beladen met een nieuwe 2 persoonsmatras en nog wat huishoudspullen. "Si, si, zegt hij "ik doe dit deze weg een paar keer per week." Het leven in Peru is duidelijk niet voor doetjes en als verwende europeaan gaan we een flink stuk buiten onze comfortzone.  De temperaturen in de deze streek variëren tussen de 0(winter) en 18 graden (zomer) maar in geen enkel huis, hotel, winkel of restaurant, treffen we een verwarmingstoestel aan. (Hierover lees je meer in het korte bericht dat hierop volgt.) Of wat dacht je van Tony, die onderweg is voor een rondje "joggen rond de wereld". Zonder support of volgwagen, met een rugzakje van 3 kilo, loopt hij elke dag ongeveer 50 km!

www.thewordjog.com

Op zo'n 20 km voor de top, staat opeens een waarschuwingsbord "controle". In hemelsnaam, wat voor zin heeft hier een controle, vraag ik mezelf af. Wanneer we de volgende haarspeldbocht nemen wordt het duidelijk, de weg loopt dwars door één van de grootste mijnen van Peru. Bij alle mogelijk wegcondities die ons al voor de wielen geworpen zijn, komt nu ook nog de modder. Tussen de bussen vol met mijnwerkers en de trucs vol met metalen en ertsen zoeken we onze weg omhoog. De verbaasde bewakers openen met open mond de slagbomen voor ons.

Uiteindelijk om 16.30 staan we boven op de beroemde en onuitspreekbare "Abra Huayraccasa"

BMW ....onstopbaar! ?

Maar net zoals bij het bergbeklimmen is ook voor ons de afdaling vaak het moeilijkste en gevaarlijkste deel. In een onverwachte grindophoping maakt Johan een flinke schuiver met de GS. Gelukkig blijft hij ongedeerd, De moto heeft flink wat blikschade en het bagagerek is afgebroken. Het avond valt snel en we dalen af in het donker, met 1 bagagebox bovenop gebonden. Uiteindelijk arriveren we rond 20.30 in Huacavellica, waar een bereidwillige agente ons een goed hotel bezorgt mét (altijd zeer handig) een goede parking.
De nacht brengt, zoals zo vaak, raad en de volgende ochtend krijgen we de meeste zaken behoorlijk gerepareerd. Met wat creativiteit en overleg fixen we zelfs het afgebroken bagagerek.
Onvermoeibaar trekken we verder, gelukkig is het vanaf nu terug asfalt.

Overal feest onderweg

 In Huancayo nemen we 1 dag de tijd om de moto's te poetsen en ze een flinke onderhoudbeurt te geven, ze verdienen het!

Harry laat ons met plezier het onderhoud doen in zijn werkplaats

 En dan verder naar Lima. De routa 20 is de enige verbindingsweg tussen de hoofdstad en het binnenland. Bovendien ligt ook hier een mijn bovenop de berg. Je kan je indenken wat een drukte op deze 2baansweg er heerst, voortdurend laveren we tussen vrachtwagens die zich moeizaam naar boven slepen of met volle snelheid naar beneden donderen. Om halfzes, net over de pass (4843 mbsl) vinden we een goed hotel, gebouwd voor de ingenieurs van de mijnen. Ook hier géén verwarming, geen internet, geen Wifi, maar het is een ideale uitvalsbasis om morgen Lima binnen te rijden.

van de Colca Canyon naar Cusco

We zijn nu een week in Peru en het bevalt ons hier prima. De wegen zijn behoorlijk goed en de mensen heel vriendelijk bovendien is het eten hier zoveel beter dan in Chile. Ook de benzine is goedkoper, hoewel lastig uit te rekenen (16 Soles per galon) draait het rond de 1 euro per liter.

Ons bezoek aan de Condors van de Andes in de Colca Canyon was magnifiek, zowel de vogels, de vergezichten als de route ernaartoe. Bovendien konden we er in het wild kamperen en da's altijd meegenomen hier in Peru, waar de campeermogelijkheden beperkt zijn.

In Cusco krijgen we wat veel last van "over toerisme".

Het is de uitvalbasis voor wat hét hoogtepunt van de Inca-cultuur moet zijn, de ruïnes van Machu Picchu. Af en toe moet je als reiziger eens slim zijn. Wij beslissen dus om deze beker aan ons voorbij te laten gaan. We ervaren het als een toeristen-val en gaan er niét naartoe, terwijl duizenden andere elke dag speciaal naar hier komen om dit "wonder" te zien .
Wij hebben al wél genoten van de ongeloofelijk mooie landschappen, opgevrolijkt door de plaatselijke bewoners in hun kleurrijke klederdracht. Rijden en genieten, dat is wat wij hier willen doen.

Hier in Cusco genieten we van een luie zondagmiddag op de camping, morgen onderhoud van de motors en hopelijk een ontmoeting met Mark, een goede vriend die met een reisgezelschap deze richting uitkomt. We bekijken eens hoe we het verder willen aanpakken en maken min of meer een planning. Vanaf dinsdag willen we wat sneller gaan. Dat wil zeggen, rustig blijven rijden en elke dag een beetje opschuiven. Niet te veel meer blijven plakken. We zouden  graag op 21 juni op de evenaar staan. Como Dios Quierres.

Hier zijn we en we moeten naar .....?

Peru

Nadat we met pijn in het hart afscheid namen van Christa en Mathias, zijn we eergisteren Peru binnengereden. Van alle horrorverhalen, slechte wegen, gevaarlijke mensen enz... hebben we nog niks gemerkt.
De route naar Arequipa was zalig rijden, weliswaar terug door de woenstijn maar met veel canyons, heerlijk asfalt en zalige bochten.

In Arequipa ontmoeten we Charlotte (skydivers kennen haar vast nog wel) die een jaartje hier woont.

Vandaag gaat het verder de bergen in naar de Valle del Colca waar we hopen om de condors te kunnen observeren. Ongetwijfeld zal het asfalt daar terug plaats ruimen voor minder confortabel wegdek.