A walk in the Park....

Sinds dagen en dagen rijden we via het ene natuurpark naar het andere. De berg-en bospaden wisselen af met mooie asfaltwegen tussen de verschillende stadjes. “La routa de  7 Lagos” is een duik tussen de grote meren, gekruid met wolken, zonnestralen, regen en prachige regenbogen.

Van Barlioche tot San Martin de Los Andes lijkt het of we in Zwitserland rondbollen, typische huisjes, bloembakken, panaderia’s en typisch artisanaal bier. Alles is hier gericht op de welverdiende Argentijnse toerist.

En dan glijden we het gebied van de vulkanen binnen. Off-road in vulkaanstof, tussen tropische bomen en prachtige loofbossen. Hoge vulkaantoppen en kraters, meren, watervallen, prachtige rotsformaties, kleine dorpjes, plaatselijke ruiters, vogels en andere dieren doen ons regelmatig halthouden. Wat een verademing na de duizenden kilometers pampa’s.  Hier kunnen we terug de Chileense grens over. Het rijden is zo relax, prachtig evenwicht tussen soms moeilijke stukken off-road en heerlijk asfalt. De temperatuur is ideaal om te cruisen.

Kamperen is elke avond een verassing. In San Martin de Los Andes moeten we het stellen met een plaatske achter het YPF bezinestation, wat dan weer gemakkelijk is voor onze ochtendkoffie. De volgende dag staan we in een appelboomgaard tussen de schapen en nu kamperen we vlak naast de natuurlijke warmwaterbronnen van San Sebastian. Even baden na de motorrit, ’s avonds nog eens opnieuw, ’s morgens voor het ontbijt en straks nog eens. ’t Is lang geleden dat we zo proper waren.

Jose de San Martin to Bariloche.

After the desolation of the pampas and Jose de San Martin R 40 brings us no time to the National Park Los Arceles. The mountains plunge is a real relief after thousands of miles pampas. In the park we met Andre, doctorate in infomaticawetenschappen. He bikes around in SA with the question what he will do more with his life. After 10 years of studying, he decided that he is much happier on his bike than behind his desk. We sleep on the lake and take a dip.
In Bolson we hold an evening stop at the local beer. nice beer!
On Saturday we blissfully cruising through the mountains on asphalt glansend to San Carlos de Bariloche, about the capital of this region. In winter, one of the largest skieareas of SA in the summer a cozy mountain village on a beautiful lake. Here we find covers for my front suspension, we are already in Buenos Aires looking for. The less dust in the rings of the front suspension, the less likely they leak. Prevention and maintenance of the engines remains very important here!
Sunday is rest and klusjesdag, keep you informed, motorbikes another look, what clothes repair, laundry .....

From los Antiguos to San Jose de San Martin

After a week of adventure,there  is a small brake. The Chilean border is closed because of fuel problems, and consequently also supply difficulties. The population is flocking to Argentina to do some shopping. (those who still to get petrol)
The tourists have been evacuated. We keep the situation an eye on the situation for 4 days  and there is no change in sight. After the weekend in Perito Moreno and 2 days in the town of Los Antiguos  (near the border) we are rested. Especially Los Antiguos is a wonderful "no-stess-town". A little local Werchter, 1 time a year there is a large cherry festival with around 40 000 visitors for the music concert.
Then we dive back into nothing. The Carretera Austral was on our wish list, but the situation in Chile forced us to continue on the R40. The big NOTHING. 400 km from one town to another, and between two burned-out car wrecks and a few dried carcasses. In the neighborhood of Jose de San Martin we are accompanied by the Gauchos (the Agentijnse cowboys).
Our entrance is the city is like 2 riders in the "far west" . 1200 inhabitants, no cat on the street (except a street dog), some suspicion when we go to the campground questions.
But slowly, the doors open for us. The grapevine is faster than we can walk and by the time we got to the shop, they know all of our arrival. We try each of the 3 shops in the village to buy something. Thus we keep everyone friend. -). In each store, the vegtables also almost sold out, because tomorrow is Thursday and then the supplier. ..
We sleep under the watchful eye of the police commissioner. He lives in a bungalow on the site. Every year he went to another village in the province transferred.

And the wind is back in action tonight.

Van José de San Martin naar Bariloche.

Na de desolaatheid van de pampa’s en José de San Martin brengt de R 40 ons in no-time naar het Nationaal Park de Los Arceles. De bergen induiken is een ware verademing na duizenden kilometers pampa’s. In het park ontmoeten we André, pas gedoctoreerd in de infomaticawetenschappen. Hij fiets rond in ZA met de vraag wat hij nu verder met z’n leven zal doen. Na 10 jaar studeren komt hij tot het besluit dat hij veel gelukkiger is op z’n fiets dan achter zijn bureau. We slapen aan het meer en nemen er een heerlijke duik.

In Bolson houden we een avondlijke stop om van het plaatselijke bier te proeven. Lekker bierrreke!

Op zaterdag cruisen we zalig door de bergen over glansend asfalt naar San Carlos de Bariloche, zowat de hoofdstad van deze regio. In de winter één van de grootste skieoorden van ZA, in de zomer een gezellig bergdorpje aan een prachtig meer. Hier vinden we beschermhoezen voor mijn voorvering, daar zijn we al van in Buenos Aires naar op zoek. Hoe minder stof er in de ringen van de voorvering komt, hoe minder kans dat ze gaan lekken. Preventie en onderhoud van de motoren blijft hier super belangrijk!

Zondag is rust- en klusjesdag, jullie op de hoogte houden, moto’s nog eens bekijken, wat kleding herstellen, de was doen.....

Er is ook een nieuw fotoalbum!

Van San Antiguos naar Jose de San Martin

Na de week vol avontuur, wordt er de rem een beetje opgezet. De Chileense grens is gesloten omwille van brandstofproblemen én als gevolg daarvan ook bevoorradingsmoeilijkheden. De bevolking komt massaal naar Argentinie om inkopen te doen. (diegene die nog aan benzine geraken)

De toeristen zijn geëvacueerd.  Wij houden de situatie nu al 4 dagen in ’t oog en er is geen verandering in zicht. Na het weekend in Perito Moreno en 2 dagen in het kriekenstadje Los Antiguos (vlakbij de grens) zijn we uitgerust. Vooral Los Antiguos is een heerlijk “no-stess-stadje”. Een beetje het plaatselijke Werchter, 1 keer per jaar is er een groot kriekenfestival met zo’n 40 000 bezoekers voor het muziekconcert.

Daarna duiken we terug het niets in.  De Carretera Austral stond op ons verlanglijstje, maar door de toestand in Chili bollen we noodgedwongen verder over de R40. Het grote NIETS. 400 km van het ene stadje naar het andere en daartussen 2 uitgebrande autowrakken en een paar uitgedroogde kadavers. In de  buurt van José de San Martin worden we vergezeld door de Gaucho’s ( de Agentijnse cowboy’s).

Ons intrede is de stad is alsof 2 ruiters een “far west” dorpje komen binnen gereden. 1200 inwoners, geen kat op straat (behalve een straathond), enige argwaan wanneer we naar de camping vragen.

Maar langzaam gaan de deuren open voor ons. De tamtam gaat sneller dan wij kunnen wandelen en tegen de tijd dat we bij de winkel zijn, weten ze al van onze aankomst. We proberen in elk van de 3 winkeltjes in het dorp iets te kopen. Zo houden we iedereen te vriend. ; -) . In elke winkel zijn de groeten trouwens bijna uitverkocht, want morgen is het donderdag en dan komt de leverancier. ..

Slapen doen we onder het waakzame oog van de politiecommisaris. Hij woont in een bungalow op de camping. Elk jaar wordt hij naar een ander dorpje in de provincie overgeplaatst.

En de wind is ook vanavond weer van de partij.

What a week (Again) !!

What a week (again)!
From the departure Monday to Saturday we rolled from one Wow-moment in the other .
From Puerto Natales to Torres del Paine
After ripio and the rain of recent days is the way to the park a blessing. By happy coincidence, we drive a little wrong and end up on the north side of the park. This gives us a magnificent view on the  3 Torres, a  paradise for climbers and hikers. Moreover, a sweet Chilean guide instructed us to not pay the fee for the park, if we only want to drive troo. We take her advice to heart and end up at Lake Azul.  A free campsite on the edge of the park, a place on the lake, on the first-row for the vieuw on the paine-towers. The pictures speak for themselves. We enjoy the entire afternoon of the view, dine in the evening with Amando (el cheffe of service) and do it the next morning veeeeeery easy. At 2 pm we leave this little paradise. Along the way we are again very popular. Tourist buses stop next to our motobikes, people want pictures of us and the bikes, motorbikes and themselves and the whole story, they ask just no signature. It amazes us that people think so special about our journey, certainly the European and American toerists
.Torres del Paine to El Calafate
Here we make our first kilometers of the famous Pan Amerikan Highway (Routa 40). It is still a piece of asphalt that is not really simple to the imagination. We want to be smart on the 300 km ride to save time and fuel, so we take the shortcut in ripio instead of the longer paved road.We will have known it! In the past month we have never encountered such a difficult piece. As usual, the sun beginning to sink lower and lower and we see ourselves already in the middle of the pampas camp with wind "too much". After a lot of concentration, balance tricks and 2 hours and 50 km (at 7 am in the evening) I tell Johan that we are halfway. He is choking!But then comes the good news of the day, the map was not correct and after 75 km there appears again a delightful piece of asphalt! Thank God we finally arrived just before dark at 9 am at the camp (El Ovejero) in El Calafate. We share our campsite dinner with, another biker, Austin from Colorado. He is glad that to his simple sandwich  he can add something warm and we are pleased with the many good stories and tips that he gives us to go.El Calafate is to our hearts a delight. It is a fine tourist village, gateway to Glacier Perito Moreno. We move the next day ofrom the camp to a hosteria with a garden, with fruit trees and make it cozy for 2 days.The motors are freed from all their luggage and in the afternoon we shaz to enjoy the Perito Moreno Glacier. What a delightful motor ride! No wind, no single ripio just nice road, great weather and an ideal temperature!!The Glacier IS impressive. Everyone talks about it, and it is the attraction of Argentina and that made us a little suspicious. Usually such tourist attractions are over-hyped and not for us. But here, the exceptions prove the rule.We tried a little to capture in photos, but it is impossible. Just come and see.We leave the park as very lasts, beautiful, blessed, unbelievebel!The next day is a day for the "to do" list to work. A trip like this requires a very different institution than a trip in Europe for several weeks. All material must be lasting much longer and be looked at a lot harder. We lubricate the zippers, do some mending the clothes, put the spokes of the 650 additional fixed with tension straps, chain and check oil, buy new lamps, eat... we have hardly any time left for a few mails-chekings.In the evening with an aperitif we bump to Georges, we met in Puerto Arrenas. Greek GS-rider and for 14 months on the road. It's not just the appetizer, a few hours later, our bottle wiskhy it as the fuel for travel philosophical considerations.

From El Calafate to Perito Moreno
And then on to the North. El Chalten and Mount Fitz Roy are definitely on our wish list. At the junction El Chalten / Tres Lagos we stop. What to do? There is no gasoline in El Chalten, so we manage not to make the split to El Chalten and decide to go to the next gas station in Gobernor Gregory (500 km). We are to discuss when we have a scooter coming. I hold him upright and look straight in the eyes of Luciano, a sympathetic Colombian on his Yamaha 125 from Colombia to Ushuaia underway!He encourages us toto skip Roy Fits  because of the clouds and the difficulties related to the benzene. In the howling wind (it is really very windy in Patagonia!) We have a lot of good information and then we each make our way, he South .. we North.For two days we drive through the NOTHING, pampas and meseta with here and there an estancia. Their closest neighbors are easily 70 km away. We have a detour of about 80 km to make Gobernador Gregory refueling and staying overnight. The municipal campsite is also the gathering place for local youth and at 2.00 o'clock in the morning they let us enjoy the power from their car speakers. Done with sleep The world famous Pan-American Highway (R 40) does honor to his name provisionally. Large pieces of dirt road in all sizes and models. Loose sand, mud, deep river stones, hard and loose gravel, puddles of surprises in the middle .... interspersed with pieces of brand new asphalt. It gives us plenty of adventure and allows us occasionally to breathe. Who the real Routa Quarenta feeling still want to experience should be quick, within a few years this is nothing more than a "boring" piece of asphalt  from one touristic environment to another.Our precautions are here for sure, we drove the 5 liter extra at all and each have a 4 liter extra / extra reserve. It gives a comfortable feeling to be here with "too much" gasoline to drive around. Believe me,  you really don't want  to runout of fuell in this area! Finally we end up the next day in the town of Perito Moreno (not the glacier), along the way we crossed exactly 1 gas station (without petrol) encountered over a distance of 380 km. We meet 2 German and 1 Columbian lifter, they look jealous to our autonomous horses.Our plan is to the border with Chile over stabbing, but currently there is a "no-go" zone. There hasn't been a supply there for months by a conflict between the government and petroleum companies. This creates a food shortage and the population begins to be quite impatient. There are even argentine buses that evacuate stranded tourists. The latest reports indicate that next week maybe a solution would come .., we are still waiting for the moment.

Wat een week (Weeral) !!

Van bij het vertrek maandag, tot nu zaterdagavond zijn we van het ene Wauw-moment in het andere gerold. 

Van Puerto Natales naar Torres del Paine

Na de ripio en de regen van de voorbije dagen is de weg naar het natuurpark een zegen. Door een gelukkig toeval rijden we een beetje verkeerd en komen zo via de noordkant het park binnen. Dit bezorgt ons een prachtig zicht op Los 3 Torres, hét paradijs voor klimmers en wandelaars.   Bovendien geeft een lieve Chileense gids ons de raad niet te betalen voor het park, als we er enkel willen doorrijden.  We nemen haar tips ter harte en eindigen aan Lake Azul. Alleen op de gratis camping aan de rand van het park, met een plaatsje aan het meer, op de eretribune voor de torens.  De foto’s spreken voor zich.                                                                                                                               We genieten de ganse namiddag van het uitzicht, dineren ’s avonds met Amando (el cheffe van dienst) en doen het de volgende morgen héééééél rustig aan. Tegen 2 uur verlaten we dit paradijs. Onderweg zijn we weer heel populair. Toeristebusjes stoppen naast onze moto, mensen willen foto’s van ons en de moto’s, van henzelf en de moto’s en het hele verhaal, ze vragen nog nét geen handtekening. Het verbaast ons dat mensen onze reis nog zo bijzonder vinden, zeker van de Europeese of Amerikaanse toerisen.

Van Torres del Paine naar El Calafate

Hier maken we onze eerste kilometers over de beroemde Pan Amerikan Highway (Routa 40). Voorlopig is het nog een stuk simpele asfalt die niet echt tot de verbeelding spreekt. We willen weer de slimme uithangen en op de 300 km durende rit wat tijd en benzine besparen, dus nemen we de shortcut in ripio ipv de wat langere geasfalteerde weg.

We zullen het geweten hebben!!! In de afgelopen maand zijn we nog nooit zo’n lastig stuk tegen gekomen. Zoals gewoonlijk begin de zon lager en lager te zakken en we zien onzelf al midden in de pampa’s kamperen bij windkracht “teveel”. Na veel concentratie, evenwichtskunstjes en 2 uur en 50 km (om half 7 ’s avonds) zeg ik tegen Johan dat we halfweg zijn.  Hij verslikt zich lichtjes!!!

Maar dan komt het goede nieuws van de dag, de kaart blijkt niet zo correct en na 75 km verschijnt daar opnieuw een zalig stuk asfalt! Godzijdank arriveren we uiteindelijk net voor het donker om 9 uur op de camping (El ovejero) in El Calafaté. We delen ons campingdiner met Austin uit Colorado. Hij is wat blij dat hij zijn simpele sandwich kan aanvullen met iets warms en wij zijn tevreden met de verhalen en vele goede tips die hij ons geeft voor onderweg.

El Calafate kan ons hart bekoren. Het is een fijn toeristisch dorpje, uitvalsbasis naar Glacier Perito Moreno.  We verhuizen de volgend dag van de camping naar een hosteria met tuintje, vol met fruitbomen en maken het daar gezellig voor 2 dagen.

De motors worden bevrijd van al hun bagage en in de namiddag vlammen we heerlijk naar de Glacier Perito Moreno. Wat een zalig motortochtje !! Geen wind, geen Ripio enkel mooie weg, mooie weer en een ideaal temperatuurtje!!!!

De Glacier IS indrukwekkend. Iedereen spreekt erover, het is dé bezienswaardigheid van Argentinië en dat maakte ons een klein beetje argwanend. Meestal zijn zo’n toeristische trekpleisters overroepen en niet aan ons besteed. Maar ziehier, de uitzonderingen bevestigen de regel.

We probeerden het een klein beetje vast te leggen op foto’s, maar het is onmogelijk. Just come and see. 

We verlaten als allerlaatsten het park, prachtig, zalig, onvergetelijk!!

De volgende dag is een dagje om het “to do” lijstje af te werken. Een reis als dit vraagt een heel andere instelling dan een reisje in Europa voor enkele weken. Al het materiaal moet veel langer meegaan en ziet ook veel harder af!. We smeren de ritsen, doen wat verstelwerk aan de kleding, zetten de spaken van de 650 extra vast met spanbandjes, olie en ketting controleren, nieuwe lampen kopen, eten ... we houden amper tijd over voor enkele mailtjes.

’s Avonds bij het aperitief lopen we Georges, die we hebben ontmoet in Puerto Arrenas terug tegen het lijf. Grieks GS- rijder en al 14 maanden on the road. Het blijft niet bij het aperitief, enkele uren later gaat onze fles wiskhy eraan, als brandstof voor filosofische reisbeschouwingen. 

Van El Calafate naar Perito Moreno

En dan weer op naar het Noorden. El Chalten en Mont Fitz Roy staan absoluut op ons verlanglijstje. Bij de splitsing El Chalten/ Tres Lagos houden we halt. Wat te doen? Er is geen bezine in El Chalten, dus lukt het ons niet om van aan de splitsing, heen en terug naar El Chalten én dan naar het volgende bezinestation in Gobernor Gregorius te rijden ( 500 km).  We staan te overleggen wanneer we een Scooter zien aankomen. Ik houd hem staande en kijk recht in de ogen van Luciano, een sympatieke Columbiaan die op zijn Yamaha 125 van Colombia naar Ushuaia onderweg is!!!

Hij raadt ons aan om Fits Roy te skippen vanwege de bewolking én de moeilijkheden ivm de bezine. In de gierende wind (er is hier echt wel Heel veel wind in Patagonië !) delen we nog flink wat goede reisinformatie en dan gaat we weer ieder onze weg, hij Zuid .. wij Noord.

Twee dagen lang rijden we door het NIETS, pampa’s en meseta met hier en daar een estancia. Hun dichtste buren wonen gemakkelijk 70 kilometer verderop. We moeten een omweg van zo’n 80 km maken om in Gobernador Gregorius te tanken en te overnachten. De camping municipal blijkt ook de verzamelplaats voor de plaatselijke jeugd en om 2.00 uur ’s nachts laten ze ons meegenieten van de power uit hun autoboxen. Gedaan met de nachtrust L

De wereldberoemde Pan-American Highway (R 40) doet voorlopig zijn naam nog eer aan. Grote stukken dirt-road in alle maten en modellen. Los zand, modder, diepe rivierstenen, keiharde en losse gravel, plassen met verrassingen in het midden.... afgewisseld door stukken nagelnieuw asfalt. Het geeft ons genoeg avontuur en laat ons toe af en toe op adem te komen. Wie het échte Routa Quarenta gevoel nog wil meemaken moet zich haasten, binnen enkele jaren is dit niet meer dan een “saai” stuk asfalt om van de ene toerischtische omgeving naar de andere te rijden.

Onze voorzorgen lonen hier, we rijden de 5 liter extra helemaal op en hebben elk nog een 4 liter extra/extra reserve. Het geeft een gerust gevoel om hier met “te veel” bezine rond te rijden. Geloof me, in deze omgeving wil je écht niet zonder bezine vallen! Uiteindelijk belanden we de volgende dag in het stadje Perito Moreno (dus niet de glacier), onderweg zijn we welgeteld 1 bezinestation (zonder bezine) tegengekomen over een afstand van 380 km.  Hier ontmoeten we 2 duitse en 1 columbiaanse lifter, zij kijken jaloers naar onze autonome paardjes.

Ons plan is om de grens met Chili over te steken, maar momenteel is daar een “no-go” zone. De bevoorrading ligt er al maanden stil door een conflict tussen de overheid en de petroleummaatschappijen. Daardoor ontstaat er ook een voedseltekort en de bevolking begint flink ongeduldig te worden. Er zijn zelfs al argentijnse busjes die gestrande reizigers evacueren.  De laatste berichten geven aan dat er volgende week misschien een oplossing zou komen..,  wij wachten nog even af.