Beste lezers, o.a Chris & Guy en nog vele anderen
voor nogal wat mensen is het onduidelijk hoe je kan reageren op onze berichten. Dat is jammer want voor ons is het héél fijn om jullie berichten te lezen. Daarom hier nog eens de werkwijze:
je wil reageren op een bericht:
- druk op "reacties"
- er verschijnt een wit venster, daar kan je je bericht in schrijven
- kies een profiel (gemakkelijkste is Anoniem)
- druk op publiceren
- vul nu de veiligheidscode in
je bericht wordt nu éérst naar mijn mailbox verstuurd
pas als ik toestemming geef, verschijnt het op de blog. bij het bericht waar jij gereageerd hebt.
Voila, hopelijk lukt het zo voor iedereen, ga nu maar massaal testen!!!!!!
Voor
woensdag 6 juni 2012
Van Cusco naar Lima, een samenvatting
Dag 1:Abancay
AsfaltCamperen op 4000 meter
Geen douche
Geen bier
Dag 2:Chinceros
Half asfalt, half pista
Hostal
Douche, geen waterLauw bier
Dag 3:Ayachucho
Beetje asfalt, veel pista
HostalDouche, koud water
Koud bier
Dag 4:Lircay
100% off – road
HostalDouche, beetje minder koud water
Koud bier
Dag 5: Huancavelica
100% off-road
HostalDouche, beetje warm water
Koud bier
Dag 6: Huancayo
100 % asfalt
HostalDouche, Lekker warm water
Koud bier
Dag 7 Chilca
100% asfalt, honderdend trucs, bussen en minibusjes
HotelDouche, héét water
Binnen te koud om koud bier te drinken. Warme thee
Dag 8 Lima
5 maanden onderweg....
en we belonen onszelf met een week vol passioneel motorrijden!
De weg die wij nemen van Cuzco naar Lima is een meer dan 1000 km lange tocht door de Andes. De hele week rijden we tussen 3500 en meer dan 5000 meter hoogte, via ontelbare bergpassen, afdalingen, valleien en onoogelijke bergdorpjes. De wegcondities variëren van prachtig asfalt, over onverwachte pothols, gravelstroken en landstrikes naar kleine bergweggetjes waar amper een auto op past.
Zes dagen lang zitten we in het zadel van 9 uur 's morgens tot het bijna donker is. Bij de oversteek van de Huayraccasa eindigen we zelfs met een paar uur in het donker afdalen. Het is 's ochtends een hele klus om de juiste weg te vinden. Bereidwillige Peruvianen sturen ons eerst langs de gemakkelijkste weg naar Huancavellica, maar dat is niet ons plan. Wij willen over die hoge hoge pass! Na veel vragen en omkeren en zoeken zijn we na 4 uur en 80 km nog maar amper 7 km van onze vertrekplaats gekomen. Maar dan, na een flinke rivercrossing, zitten we toch op de goede weg. We vinden onszelf flinke avonturiers, tot we een plaatselijke bewoner tegenkomen; Hij rijdt met zijn 125 cc vlotjes de berg op, beladen met een nieuwe 2 persoonsmatras en nog wat huishoudspullen. "Si, si, zegt hij "ik doe dit deze weg een paar keer per week." Het leven in Peru is duidelijk niet voor doetjes en als verwende europeaan gaan we een flink stuk buiten onze comfortzone. De temperaturen in de deze streek variëren tussen de 0(winter) en 18 graden (zomer) maar in geen enkel huis, hotel, winkel of restaurant, treffen we een verwarmingstoestel aan. (Hierover lees je meer in het korte bericht dat hierop volgt.) Of wat dacht je van Tony, die onderweg is voor een rondje "joggen rond de wereld". Zonder support of volgwagen, met een rugzakje van 3 kilo, loopt hij elke dag ongeveer 50 km!
Op zo'n 20 km voor de top, staat opeens een waarschuwingsbord "controle". In hemelsnaam, wat voor zin heeft hier een controle, vraag ik mezelf af. Wanneer we de volgende haarspeldbocht nemen wordt het duidelijk, de weg loopt dwars door één van de grootste mijnen van Peru. Bij alle mogelijk wegcondities die ons al voor de wielen geworpen zijn, komt nu ook nog de modder. Tussen de bussen vol met mijnwerkers en de trucs vol met metalen en ertsen zoeken we onze weg omhoog. De verbaasde bewakers openen met open mond de slagbomen voor ons.
+(Small).JPG)
Uiteindelijk om 16.30 staan we boven op de beroemde en onuitspreekbare "Abra Huayraccasa"
Maar net zoals bij het bergbeklimmen is ook voor ons de afdaling vaak het moeilijkste en gevaarlijkste deel. In een onverwachte grindophoping maakt Johan een flinke schuiver met de GS. Gelukkig blijft hij ongedeerd, De moto heeft flink wat blikschade en het bagagerek is afgebroken. Het avond valt snel en we dalen af in het donker, met 1 bagagebox bovenop gebonden. Uiteindelijk arriveren we rond 20.30 in Huacavellica, waar een bereidwillige agente ons een goed hotel bezorgt mét (altijd zeer handig) een goede parking.
De nacht brengt, zoals zo vaak, raad en de volgende ochtend krijgen we de meeste zaken behoorlijk gerepareerd. Met wat creativiteit en overleg fixen we zelfs het afgebroken bagagerek.
Onvermoeibaar trekken we verder, gelukkig is het vanaf nu terug asfalt.
In Huancayo nemen we 1 dag de tijd om de moto's te poetsen en ze een flinke onderhoudbeurt te geven, ze verdienen het!
En dan verder naar Lima. De routa 20 is de enige verbindingsweg tussen de hoofdstad en het binnenland. Bovendien ligt ook hier een mijn bovenop de berg. Je kan je indenken wat een drukte op deze 2baansweg er heerst, voortdurend laveren we tussen vrachtwagens die zich moeizaam naar boven slepen of met volle snelheid naar beneden donderen. Om halfzes, net over de pass (4843 mbsl) vinden we een goed hotel, gebouwd voor de ingenieurs van de mijnen. Ook hier géén verwarming, geen internet, geen Wifi, maar het is een ideale uitvalsbasis om morgen Lima binnen te rijden.
De weg die wij nemen van Cuzco naar Lima is een meer dan 1000 km lange tocht door de Andes. De hele week rijden we tussen 3500 en meer dan 5000 meter hoogte, via ontelbare bergpassen, afdalingen, valleien en onoogelijke bergdorpjes. De wegcondities variëren van prachtig asfalt, over onverwachte pothols, gravelstroken en landstrikes naar kleine bergweggetjes waar amper een auto op past.
 |
| Juan-Carlos & Yavier, 2 motortaxivrienden wijzen ons de weg. |
 |
| www.thewordjog.com |
Op zo'n 20 km voor de top, staat opeens een waarschuwingsbord "controle". In hemelsnaam, wat voor zin heeft hier een controle, vraag ik mezelf af. Wanneer we de volgende haarspeldbocht nemen wordt het duidelijk, de weg loopt dwars door één van de grootste mijnen van Peru. Bij alle mogelijk wegcondities die ons al voor de wielen geworpen zijn, komt nu ook nog de modder. Tussen de bussen vol met mijnwerkers en de trucs vol met metalen en ertsen zoeken we onze weg omhoog. De verbaasde bewakers openen met open mond de slagbomen voor ons.
+(Small).JPG)
Uiteindelijk om 16.30 staan we boven op de beroemde en onuitspreekbare "Abra Huayraccasa"
 |
| BMW ....onstopbaar! ? |
De nacht brengt, zoals zo vaak, raad en de volgende ochtend krijgen we de meeste zaken behoorlijk gerepareerd. Met wat creativiteit en overleg fixen we zelfs het afgebroken bagagerek.
Onvermoeibaar trekken we verder, gelukkig is het vanaf nu terug asfalt.
 |
| Overal feest onderweg |
In Huancayo nemen we 1 dag de tijd om de moto's te poetsen en ze een flinke onderhoudbeurt te geven, ze verdienen het!
 |
| Harry laat ons met plezier het onderhoud doen in zijn werkplaats |
zondag 27 mei 2012
van de Colca Canyon naar Cusco
We zijn nu een week in Peru en het bevalt ons hier prima. De wegen zijn behoorlijk goed en de mensen heel vriendelijk bovendien is het eten hier zoveel beter dan in Chile. Ook de benzine is goedkoper, hoewel lastig uit te rekenen (16 Soles per galon) draait het rond de 1 euro per liter.
Ons bezoek aan de Condors van de Andes in de Colca Canyon was magnifiek, zowel de vogels, de vergezichten als de route ernaartoe. Bovendien konden we er in het wild kamperen en da's altijd meegenomen hier in Peru, waar de campeermogelijkheden beperkt zijn.
+-+kopie+(Small).JPG)
In Cusco krijgen we wat veel last van "over toerisme".
+(Small).JPG)
Het is de uitvalbasis voor wat hét hoogtepunt van de Inca-cultuur moet zijn, de ruïnes van Machu Picchu. Af en toe moet je als reiziger eens slim zijn. Wij beslissen dus om deze beker aan ons voorbij te laten gaan. We ervaren het als een toeristen-val en gaan er niét naartoe, terwijl duizenden andere elke dag speciaal naar hier komen om dit "wonder" te zien .
Wij hebben al wél genoten van de ongeloofelijk mooie landschappen, opgevrolijkt door de plaatselijke bewoners in hun kleurrijke klederdracht. Rijden en genieten, dat is wat wij hier willen doen.
+(Small).JPG)
Hier in Cusco genieten we van een luie zondagmiddag op de camping, morgen onderhoud van de motors en hopelijk een ontmoeting met Mark, een goede vriend die met een reisgezelschap deze richting uitkomt. We bekijken eens hoe we het verder willen aanpakken en maken min of meer een planning. Vanaf dinsdag willen we wat sneller gaan. Dat wil zeggen, rustig blijven rijden en elke dag een beetje opschuiven. Niet te veel meer blijven plakken. We zouden graag op 21 juni op de evenaar staan. Como Dios Quierres.
Ons bezoek aan de Condors van de Andes in de Colca Canyon was magnifiek, zowel de vogels, de vergezichten als de route ernaartoe. Bovendien konden we er in het wild kamperen en da's altijd meegenomen hier in Peru, waar de campeermogelijkheden beperkt zijn.
+-+kopie+(Small).JPG)
In Cusco krijgen we wat veel last van "over toerisme".
+(Small).JPG)
Wij hebben al wél genoten van de ongeloofelijk mooie landschappen, opgevrolijkt door de plaatselijke bewoners in hun kleurrijke klederdracht. Rijden en genieten, dat is wat wij hier willen doen.
+(Small).JPG)
Hier in Cusco genieten we van een luie zondagmiddag op de camping, morgen onderhoud van de motors en hopelijk een ontmoeting met Mark, een goede vriend die met een reisgezelschap deze richting uitkomt. We bekijken eens hoe we het verder willen aanpakken en maken min of meer een planning. Vanaf dinsdag willen we wat sneller gaan. Dat wil zeggen, rustig blijven rijden en elke dag een beetje opschuiven. Niet te veel meer blijven plakken. We zouden graag op 21 juni op de evenaar staan. Como Dios Quierres.
+(Small).JPG) |
| Hier zijn we en we moeten naar .....? |
maandag 21 mei 2012
Peru
Nadat we met pijn in het hart afscheid namen van Christa en Mathias, zijn we eergisteren Peru binnengereden. Van alle horrorverhalen, slechte wegen, gevaarlijke mensen enz... hebben we nog niks gemerkt.
De route naar Arequipa was zalig rijden, weliswaar terug door de woenstijn maar met veel canyons, heerlijk asfalt en zalige bochten.
In Arequipa ontmoeten we Charlotte (skydivers kennen haar vast nog wel) die een jaartje hier woont.
De route naar Arequipa was zalig rijden, weliswaar terug door de woenstijn maar met veel canyons, heerlijk asfalt en zalige bochten.
In Arequipa ontmoeten we Charlotte (skydivers kennen haar vast nog wel) die een jaartje hier woont.
Vandaag gaat het verder de bergen in naar de Valle del Colca waar we hopen om de condors te kunnen observeren. Ongetwijfeld zal het asfalt daar terug plaats ruimen voor minder confortabel wegdek.
zaterdag 19 mei 2012
Mystic Dunes, translation
Johan went playing at the Mystic Dunes in Iqiuque. For the paraglider of you well known. He had a wonderful day, but came home with a torn paraglider :-(.
The school was not happy with it and asked a tidy sum for damages. For us, too much so .... moment's thought, negotiated and ... do it yourself. it took some time getting used to, because it is long since I pulled out my riggingcompetencies yet. The head of the school really did not believe that I would get it ready: A half day work and the new cel was fixed. Voila, repaired and no cost, whew!
The school was not happy with it and asked a tidy sum for damages. For us, too much so .... moment's thought, negotiated and ... do it yourself. it took some time getting used to, because it is long since I pulled out my riggingcompetencies yet. The head of the school really did not believe that I would get it ready: A half day work and the new cel was fixed. Voila, repaired and no cost, whew!
Mystic Dunes
Johan is gaan spelen op de Mystic Dunes in Iqiuque. Voor de parapenters onder jullie welbekend. Hij had een zalige dag, maar kwam wél met een gescheurde parapent terug thuis :-( .
De school was er niet content mee en vroeg een aardig bedrag om de schade te vergoeden. Volgens ons té veel dus.... even nagedacht, wat overlegd, onderhandeld en ... zelf aan de slag. 't Was wel even wennen, want het is lang geleden dat ik mijn riggerskunsten nog bovenhaalde. De verantwoordelijke van de school geloofde niet echt dat ik het klaar zou krijgen maar: Een halve dag werk en de nieuwe zijcel stond er in. Voila, gerepareerd en geen kosten, oef!!
De school was er niet content mee en vroeg een aardig bedrag om de schade te vergoeden. Volgens ons té veel dus.... even nagedacht, wat overlegd, onderhandeld en ... zelf aan de slag. 't Was wel even wennen, want het is lang geleden dat ik mijn riggerskunsten nog bovenhaalde. De verantwoordelijke van de school geloofde niet echt dat ik het klaar zou krijgen maar: Een halve dag werk en de nieuwe zijcel stond er in. Voila, gerepareerd en geen kosten, oef!!
Abonneren op:
Posts (Atom)