Rocky Mountains riding en de Cowboy-trail.

Het is met veel plezier dat we terug op weg gaan. We volgen de bergketen van de Rockies, zoals de Willi XC 2016-piloten ze gevlogen hebben. Wat een indrukwekkende vlucht is dat geweest. Wow !!

Onze eerste dag eindigt in het Regional-park “Whiteswan Lake”. We worden beloond met natuurlijke hotsprings en een prachtige campingspot aan het meer. In tegenstelling tot Zuid-Amerika hoeven we hier slechts 20 km over goed aangelegde off-road, voor we van deze natuurpracht kunnen genieten.   Met 2 sympatieke buurmannen op de campsite kan het niet meer stuk. Grant & Ray geven ons  ’s avonds hout voor ons kampvuur (kost normaal 8 dollar) en ’s ochtends nodigen ze ons uit voor het ontbijt. Een écht ontbijt zoals iceroad-truckers dat gewend zijn. Boven op de koffie, brood, spek, spiegeleieren, gekookte eieren, scrambeld eieren, worstjes, bonen en fruitsla, zijn er hun eindeloze verhalen over hun tijd als iceroad-trucker. Grant heeft bovendien ook een groot wereldreiziger-verleden en deelt met ons zijn reisavonturen. We hoeven je niet te vertellen dat we pas laat wegrijden uit het park.

Stevig ontbijt bij de Ice-truckers

Bijschrift toevoegen

Dan gaat het verder via de beroemde HW 3, één van de mooiere motor-highways van Canada naar de skigebieden van Fernie en de mijnstadjes Sparwood en Elkford. Elkford ligt in het einde van de vallei en produceert samen met Australië de zuiverste metaal/steenkool die er te vinden is. (Export naar China). In tegenstelling tot ons beeld van een steenkoolmijn, diepe kleine gangen onder de grond, werken de mensen hier met reuze grote trucks en maken ze simpelweg een grote put in de grond. Daaruit worden de brokken steen geschept en dan pas wordt metaal en steenkool gescheiden. We moeten er wel op onze rubber terugkeren (35km heen/ 35 terug). Toch is het voor ons de moeite waard, zo’n stadje heeft altijd een hoog “lay-back” gehalte. Het lijkt alsof de tijd er minder snel gaat.

Bijschrift toevoegen

grootste mine-truck ter wereld, met 3 assen. Momenteel werkt men met nog grotere trucks, op 2 assen.

We bollen via de Crowsnest-Pass naar de Cowboy-trail (HW 22). Waar we 2 jaar geleden op de Goldrush-trail reisden, volgen we nu de American Cowboys. “I can Ranch here !”

Net over de top passeren we “Frank” een dorpje dat in het begin van de 20 e eeuw volledig van de kaart werd geveegd door een neerstortende rots-lawine die 1 km lang, 450 m diep en 150 m breed was. De stenen liggen er nog, het dorp en de spoorlijn waren volledig bedolven, 70 mensen lieten er die bewuste ochtend het leven. De overlevende bouwden even verder hun dorp en hun leven terug op.

Het hooggebergte loopt over in glooiende heuvels, weidse vlaktes, ranches en hooivelden. Hier trekken de cowboys nog steeds door wanneer ze in de herfst op zoek gaan naar het vee, dat vrij graast over deze vlaktes, bossen en heuvels.

In Longview (famous voor beef-jerky) drinken we koffie met, naar eigen zeggen, 2 “kleine” lokale farmers (Berry en Wayne). Ze bezitten elk ongeveer 300 runderen. De grote ranches hebben 1500 tot 2000 beesten en zijn soms zo groot als de provincie Antwerpen.

De Longvew Jerky Beef - hiermee bereik je de top van de Mount Everst (zegt het krantenartikel aan de deur)

Boerderijke kopen?

Poolen om de regendag door te komen

Daarna is het tijd voor herinneringen aan onze Zuid-Amerika reis, we gaan over de HW 40 naar Canmore. Deze HW 40 is echter in niet te vergelijken met de Routa 40 uit Zuid-Amerika. Mooi geasfalteerd, goede aanwijzingen en netjes rijgedrag van de andere weggebruikers.

Ook deze vallei heeft z’n geschiedenis. Wie herinnert zich de Olympische winterspelen van 1988 nog? We picknicken in Kananaskis, het Olympisch dorp. Het is nu een hotel/kuuroord en trekt vooral outdoor-toeristen aan.

In 2013 viel in deze vallei op 36 uur tijd zoveel regen dat de meeste bruggen, wandel en fiets–trails, picknick-area’s enz verwoest zijn. De bevolking en de gemeentes werken nu hard, met vrijwilligers & betaalde projecten, om alles zo goed mogelijk hersteld te krijgen. Ook de campingsite in Water Valley (what’s in a name) draagt er nog de sporen van. Waar hij vroeger aan een helder riviertje lag, zien we nu een afgesloten zij-arm die meer een poel dan een rivier is en de brug is nog steeds in herstelling. Opnieuw worden we hier fantastisch ontvangen door de buren, kampvuur en afwaswater in ruil voor enkele van onze reisavonturen.

Hoogste geasfalteerde pass in Canada.

Moutain-goat

’s Morgens ontbijten we in het dorp tussen échte cowboys en enkele Rednecks zoals die hier noemen. En de meeste zijn er nog trots op ook. Het woord staat voor stoere mannen met rode nek, verbrand door het werken op velden en akkers. Ze rijden is immense SUV-trucks, zijn geobsedeerd door wapens, denken dat de rest van de wereld er uitziet als hun boerderij en geloven dat wat “anders” is verzinsels van de media zijn. Het is niet vreemd dat geïndoctrineerd denken, extreme Bijbelse overtuigingen en racisme hier duidelijk aanwezig zijn. Sommigen spreiden lustig hun, compleet door de media gestuurde mening over de vluchtelingen-crisis in Europa uit. Overtuigd van hun groot gelijk, maar volledig naast de kwestie. Ze vragen niet eens naar onze ervaringen of mening. In elk geval willen we met deze gasten geen ruzie, want ze zijn 2 keer zo groot en breed als ons en hun koffiekoppen hebben de grootte van mijn motorhelm.

De plaatselijk Liquor Store! Niet meer dan een houtje kotje, maar een geweldig aanbod.

Geen museum, maar een écht dorp

Nog steeds in bedrijf, de General Store van Water Valley

Cranmore, het begin van de Icefield Park-way, is voor ons niet meer dan een plek om boodschappen te doen, geld te wisselen en even binnen te wippen bij de plaatselijke micro-brouwerij “the Grizly-paw”. De Ice-field Park-way is misschien wel de meest bekende (toeristische) route van Canada. De laatste jaren groeit het bezoekersaantal enorm en daarmee ook de verkeersdrukte. In 2014 deden we deze weg al eens tot Lake-Louise. Deze keer maken wij rechtsomkeer en kiezen voor de uitgestrekte rust van de Cowboy-trail naar het noorden.

Kamperen over het Stanpede-stadion van Bruck-lake

Plaatselijk weerbeericht

Einde van de cowboytrail in Mayerthorpe

 

Gouden dagen in Golden

Golden verwent ons met mooi vliegweer. Hoewel de condities voor lange vluchten niet ideaal zijn, gaan we toch elk dag de lucht in voor kortere of langere vluchtjes. We hebben na het vertrek van Sigrid een ander vast ride-up team om naar boven en beneden te pendelen. Mike & Glenn en hun hond Isa(bel) nemen ons  mee naar boven en het is altijd een vrolijk bedoening in de auto met alweer een paar fantastische vrienden erbij!

Op vrijdag zijn alle piloten van de wedstrijd (zo'n 120) present op de take-off. Het is perfect Cross-country weer. En wij gaan gewoon mee!
Zelf maak ik zo ongeveer de langste vlucht uit mijn vliegcarriere en slaag erin om goed mee in de thermals te gaan en te blijven. Johan gaat ook flink mee, maar kiest ervoor om na een vlucht van 2-uur toch maar "lokaal" te blijven. (Zonder telefoon of Spot-trackingsysteem is het te riskant om over de Rocky-mountains te gaan. Als je daar ergens per ongeluk moet landen, of erger nog gekwetst raakt vinden ze je nooit meer terug! De beren en cougars daartegen ...)
Willy heeft wat pech bij de take-off en moet eerst nog een cravatje uit zijn zeil halen, voordat hij kan vertrekken.. Daarna is ook hij op weg naar grote hoogtes en verre horizonten. Hij maakt die dag z'n langste vlucht ooit, 138 km! Het dag-record is 193 km alstemblieft!

Op zaterdag sta ik klaar om te starten op de take-off als ik in de verte opnieuw onweer hoor. Inpakken en met de auto naar beneden dan maar. Hier nemen we geen risico's, een onweer kan zeer hevige windstoten veroorzaken tot op 30 km afstand en dan wil je niet in de lucht hangen!


Op zondag is het dan inpakken, afscheid nemen en on-the-road-again !

Werken, rijden en vliegen

Het zijn drukke weken geweest sinds we terugkeerden uit Lumby!


We bolden van Lumby naar Clearwater om daar onze goede vriend de Willy te helpen met de vloer van de zolder,slaapkamer te leggen.
Ideale moment want het weer was toch niet zo schitterend. 

De laatse plank  ligt erin!

Toch slaagden Johan & Willy erin om nog een stevige thermiek-vlucht te doen.
Op 't einde van de week lag de schone vloer er juist in toen Jan & Ilse arriveerden (nog 2 Belgische vrienden van W&S). Nog gauw een tandem-vluchtje voor de Jan en dan weeral feest want ook Sigrid is terug van haar ranger-job op Mt. Robson !

Na regen komt .......

En dan komt de Willi Paragliding Competitie in Golden eraan. Willy gaat deelnemen en Johan, Sigrid en ik kunnen gewoon ons eigen ding vliegen.

Golden ligt in de Rocky Mountains en de vliegcondities zijn niet van de poes. (lees: strong Thermals !) Nu het avontuur op de motor wat minder is, compenseren we dat helemaal tijdens het paragliden! De regio doet z'n reputatie alle eer aan en toont ons prachtig wild-live. Er zijn "Mitteke en de Peer", 2 marmotten die we bijna elke dag passeren als we naar de take-off rijden. En dan is er nog Gerard, een flinke zwarte beer die zijn buik rond eet aan de besjes langs de kant van de weg. Hij laat zich gewillig van zijn beste kant fotograferen.



Rocky Mountains range flying!

Schone start Ils!

De Skyline van Golden, zoek ons Ilske

Wat voor rare wolken hangen ginder nu weer?

Gerard, de Zwarte Beer, op weg naar de Take-Off in Golden

We blijven hier zeker nog een paar dagen en laten de parapentes daarna achter bij Willy om terug op de motor te springen!

Op weg naar weeral nieuwe avonturen ...



Feest vieren

Ik word wakker en de regen klettert tegen het tentzeil, de telefoon rinkelt. Een gevecht met mijn slaapzak, gerommel onderin mijn rugzak en eindelijk heb ik hem te pakken. Half slapend, blij dat ik nog droog lig, neem ik op. "GELUKKIG VERJAARDAG" klinkt het vrolijk aan de andere kant van de lijn. Het is Anja, ons skydiveteam-maatje die me als eerste geluk wenst.


Hoe werd jij wakker toen je 50 werd? Wellicht met iets meer luxe.




Mijn "Suite" op mijn 50e verjaardag ! :-)

Johan en ik zijn ook nog eens 10 jaar samen en het lijkt erop dat we ons jubileum in regenpak op de motor gaan doorbrengen.

Maar nee hoor, na een uurtje klaart de lucht op en kunnen we redelijk droog inpakken.

10 jaar. We begonnen onze relatie met de woorden: "Duurt het een dag, dan is het goed, duurt het een week dan is het beter en alles wat daar achter komt is extra. " Dat is nog altijd onze instelling, de enige manier om samen te leven als je alle twee "Vrijheid" als je hoogste goed aanziet.

10 jaar van Reizen en Avonturen, met hoogtes (letterlijk) en laagtes (bijvoorbeeld enkele ziekenhuisbezoeken), vele lange en korte kilometers én heel veel plezier en gelukkige momenten!  Doen we er nog een dag bij, dan is dat heerlijk, doen we er nog een week bij dan is dat beter en alles wat daar achter komt is extra!

We zijn in Penticton en de stad bereidt zich voor op de jaarlijkse fiets-happening. "De Axel-Merckx bike race" Inderdaad, onze Axel Merckx woont hier vlakbij en is de bezieler van dit grootse evenement.
Het is er gezellig druk, en na een lang uitgelopen koffie-ontbijt starten we Jolly Jumper op weg naar Lumby. Zo'n 140 km verder naar het Noorden.
Onderweg stoppen we nog voor een portie vitamientjes aan één van de vele lokale fruitstalletjes. Okanaga is de fruit & wijnstreek van BC.



5 kilo fruit voor mijn verjaardag :-)



Aankomst op het Flight Park van Lumby



In Lumby bouwen we toch nog een écht feestje voor deze feestelijke dag, Willy & Sigrid zijn er ook en er volgen 4 dagen van goed paragliding weer.

Feestje voor onze 10e verjaardag! THKS W & S voor de mooie herinneringen

De high-light van deze dagen is voor Johan & Willy weggelegd, tijdens een tandemvlucht met hun beiden ontdekt Johan een  beer, die net onder hen op wandel is door het dennenbos.

Vliegen hier in Canada is toch wat anders dan in Frankrijk hoor! Waar je in Frankrijk misschien eens een koe moet wegjagen, krijg je hier met héél wat andere passanten te maken.


Panorama vanop de startplaats

Johan, Sigrid, Theresa en Willy

De Lumby-vallei vanonder de paraglider

Ils vertrekt op Coopers Launche Lumby

Reclame maken voor Thang-ka



Sigrid landt op het Flight Park

Ons plan om hier in Clearwater op de paragliding-startplaats te gaan kamperen is ook al wat bekoeld. Enkele weken geleden is er daar in de omgeving een Grizzlybeer, met jongen gezien. Hmmm, we willen liever niet als ontbijt geserveerd worden.

Vancouver Island (nu met foto's )

Op 1 juli Canada Day, arriveren we in Victoria-city, de hoofdstad van BC op Vancouver Island. We parkeren de motor naast het nationale feestgedruis (Hé Canada-day !) en 5 minuten later hebben we een uitnodiging voor de nacht op zak. Deborah en Roger wonen een paar straten verder en nodigen ons uit voor diner & slapen. Johan en ik eten er voor de eerste keer gerookte oesters uit blikje! Canadeese gastvrijheid, noemen we dat!


Feesten op Canada Day is altijd genieten en je ogen uitkijken, terwijl de musea's extra laat openblijven.

De volgende dag gaat het naar Port Renfrew, de start van de beroemde West Coast Trail (die werd geopend om de schipbreukelingen van de West-kust te kunnen evacueren..) en daarna op naar Tofino. Tofino is het surfersparadijs van Vancouver Island. Dat wil zeggen, mooie stranden, veel volk, typische toeristische winkeltjes en véél te duur naar onze zin. Na een zwemmeke en een dompeling in het bubbelbad van de camping smeren we hem.
Thankx Alicia, Lydia and Rom for a great time togheter !




We vinden veel meer rust aan de Oost-kust van het eiland. Op een camping van de Native community (lees: First nations) genieten we van de vliegkunsten van de Bold Eagle. Er zit een nest boven in de bomen en er zijn tientallen vogels die hun buit op het strand en in de baai komen zoeken.

Maar een eiland blijft een eiland en we merken nog maar eens dat wij veel meer bergen & luchtmensen zijn dan zeemensen. We pakken dus snel de ferry naar Sunshine coast, Mile 0 van de trans Canada Highway 101. De streek heeft z'n naam niet gestolen want het weer is er veel warmer en aangenamer dan aan de overkant.

Op de ferry terug naar het vasteland ontmoeten we verschillende motorrijders, allemaal met hun eigen verhaal en stuk voor stuk fijne mensen. Susan, die na een carrière van 30 jaar als balletlerares, nu lasser is en samen met haar man op 2 motors door het land rijden voor werk. Of Christian, die zijn zaak met 20 mensen personeel van de hand deed, nu op z'n eentje werkt en eindelijk tijd heeft om met z'n zonen te gaan motorrijden. En dan is er ook nog Brian, die op Pemberton z'n camp-site met ons deelt. Wat een paradijs toch, al die ontmoetingen.

We rijden nu op bekender terrein, maar genieten daarom niet minder. We cruisen door BC Squamisch, Whistler, de Cariboo-wagontrail en genieten van het wildlife : beren, herten, eagles, wilde paarden, enz.

Logan Lake is een dorpje, ontstaan in de jaren 70. Het herbergt de werknemers van de Coppermine, één van de grootste open mijnen ter wereld. Onze rit loopt kilometers lang via dit groot gat in de aarde.                              

Op het wieltje van een mine-truck

Grootste blusvliegtuigen ter wereld, alleen hier in Canada te bewonderen

Op de campsite  worden we uit onze slaap gehouden door het gehuil van een troep wolven en s'ochtends gewekt door het geklop van een specht.

We worden alsmaar beter in simpeler reizen. Onze kleding wordt minder, onze tent wordt kleiner, alle extra's en andere overbodigheden laten we achter. We reizen met z'n 2 op de GS, en mensen vragen me soms: "do you fit on that bike" als ze Johan en de bagage zien, vragen ze zich af waar ik er nog bij moet. Maar het lukt en ik zit er zelfs confortabel, maar toch... ik mis het wel om zelf te rijden. Misschien gaan we toch nog op zoek naar een zusje voor Jolly Jumper?

Kiss the Flight

Het was heerlijk thuiskomen op Canadeese bodem. Na een korte stop-over en een lunchafspraak met onze goede vriend Peter in Vancouver rijden we richting Harrison Hotsprings.


Als ervaren reizigers maken we ons geen zorgen over een slaapplaats. We rijden om 22.30 uiteindelijk een camping op, maar het lachen is ons gauw vergaan. De eigenaar vraagt er 40 dollar om ons piep klein tentje neer te zetten! In geen 40 jaar gaan we dat betalen en we besluiten ons geluk ergens anders te zoeken. Ondertussen pakken dreigende regenwolken zich samen.


We vinden uiteindelijk een beschut plekje achter de brandweerkazerne en gooien op goed geluk en in het donker ons tentje recht. Nog geen 10 minuten later gaan de hemelsluizen open en valt de regen stroelend uit de lucht, de hele nacht lang.
En ons tentje .... blijft kurkdroog.
's morgens spoelen we onze slapeloze nacht weg in de heerlijk Hotsprings van Harrison Fort.

 

En dan verder naar onze vrienden Willy & Sigrid, waar Jolly Jumper op ons staat te wachten.

Er moet een nieuwe batterij besteld worden, we kunnen ze 3 dagen later ophalen na in Kamploops na een ritje van 125 km. Welcome to Canada!


De "wachtdagen" geven tegelijkertijd fantastische vliegcondities en we zitten dan ook meer in de lucht dan op de grond.
Willy heeft net z'n tandemkwalificatie gedaan en moet nog een 20-tal vluchten doen met ervaren piloten. Ieder van ons gaat om beurten met hem de lucht in. Johan en Willy slagen er zelfs in om, na een vlucht van 1 u 45, in de tuin van hun huis op Bo-Hill te gaan landen.
Geen twijfel, El Nido flightside in Clearwater? That Rocks!!

Onderhoud aan de toegangsweg naar de vliegsite.



Oefenen met de tandem boven de Thomson River

Johan en Willy landen achter Bo-Hill Ranch

Ondertussen is de motor vertrekkensklaar en gaan we op weg naar Vancouver Island voor een kleine week.

On the Road again, Kiss the Ride part III

Dinsdag 21 juni 2016 is het zo ver, dan vertrekken we voor een volgende deel van de Kiss-the-Ride-trip. 
Hoe die er zal uitzien weten we natuurlijk zelf nog niet. Relax en Enjoy the ride is het motto. Niet te ver vooruit kijken, dat nemen we ons in elk geval voor. 

We nemen ook de paragliders mee en hopen, behalve te kunnen motorrijden ook heel wat te vliegen in Canada. Zo wordt het ook een beetje een Kiss-the-Flight!

We hopen jullie met deze blog af en toe te laten meegenieten van onze avonturen.

So ready-set-go!