Wondermooi

zo waren de afgelopen 2 dagen. We doorkruisen de Andes, om en rond de beroemde Aconcagua. Met z’n bijna 7000 meter de hoogste berg van het Amerikaanse continent. We slapen op 1500 meter langs de Rio Aconcagua en een drukke vrachtwagen-weg, dwars door het jonge Andes-gebergte (het is een warme nacht), ontbijten op 2000 meter. Daarna langst een s-baan omhoog naar het bekende skiparadijs Portillo met zijn mooie Laguna del Inca op 3000 meter.

De grenspost is op 3200 meter. Na elke haarspeldbocht een nog imponerender landschap. Daarna heerlijk dalen via prachtig asfalt, niet weten wat te kiezen: genieten van het landschap (en dus traag rijden) of genieten van de heerlijke bochtenweg (en dus sneller rijden met minder aandacht voor het landschap.

Terug slapen op 2000 meter (brrrrr) in Uspallata en weer verder via de Routa de SanMartin, de eeuwenoude weg door de bergen om van Argentina naar Chili te reizen. Wat een geschiedenis! Het betekende wel via rippio naar 3100 meter en dan machtig afdalen tot in de vallei en vlakte van Mendoza. Ondertussen passeren we ook nog de bronnen van Villacencio, ondertussen eigendom van Danone (ook de eigenaar van het hele natuurgebied waar we doorgereisd zijn..). Tot hiertoe was dit écht één van de mooiste trajecten op onze reis, op z’n minst  het indrukwekkendste! Probeer het te vatten via de foto’s of kom gewoon zélf kijken ... !

Aardbeving

Na onze avonturen in de Andes en de verkenning van de Tsunamikust, besluiten we de beschaafde,   ”veilige” omgeving van de stad op te zoeken. In Santiago nemen we voor één keer een mooi en beter (duur) hotel en zijn van plan te genieten van een luxueus bad en een groot bed.

Niet dus ...! Ik lig nog maar net te genieten van mijn warm bad, wanneer plots de hele badkamer over en weer beweegt. Oeps, denk ik, ik ben een beetje draaierig van het warme water! En dan roept Johan (ook al in z’n AdamsEva-kostuum) “ils, er is een aardbeving”. Als de weerlicht staan we op het terras, alle twee in ons blootje. Oeps, even nadenken en terug naar binnen om toch “iets” aan te doen. Dan weer op het terras, maar er gebeurt verder niks meer. In een paar seconden was alles voorbij. ’s Morgens lezen we in de krant dat de kust een nieuw tsunami-alarm gehad heeft. (gelukkig geen tsunami) en dat de aardbeving in Santiago nog een kracht van 6.8 R had.

De volgende dag houden we het dan maar voor bekeken. We stoppen nog even voor wat onderdelen bij de BMW-dealer en kiezen dan opnieuw voor de rust van de bergen.

Santiago enkele uren voor de beving

translation of the last 5 messages

A Walk in the Park ....For days and days we drivefrom one park to another. The mountain and forest trails alternate with beautiful tarmac roads between towns. "La Routa the 7 Lagos" is a dip between the great lakes, seasoned with clouds, sunshine, rain and rainbows prachige.From Barlioche to San Martin de Los Andes seems that weare in Switzerland , typical houses, planters, panaderia and typical artisan beer. Everything here is focused on the well deserved Argentine tourist.And then we move within the field of volcanoes. Off-road in volcanic dust, between trees and beautiful tropical deciduous forests. High volcanic peaks and craters, lakes, waterfalls, beautiful rock formations, small villages, local horsemen, birds and other animals are doing our regular stop. What a relief after thousands of kilometers of pampas. Here we can return the Chilean border. The ride is so relaxing, wonderful balance between sometimes difficult pieces and great off-road asphalt. The temperature is ideal for cruising.Camping is a surprise every night. In San Martin de Los Andes, it is a place behind the YPF gas station, which again is easy for our morning coffee. The next day we are in an apple orchard between the sheep and now we camp next to the natural hot springs of San Sebastian. Just bathe after the motorcycle ride in the evening once again, the morning before breakfast and again later.it is long ago that we were so clean.




Caught for smuggling.
For the first time in weeks we can pass  the Chilean border. We therefore seize the opportunity with both hands and choose Passo Mamuil Malal border post as off.The problems start with the customs. Normally you get in each country a document that allows you to use your own bike there to ride. On leaving Argentina gives you the document and, upon entering Chile get a new one. Not so this time. The custumagent asks me for a particular document, I do not have. And now?After some back and forth , what strumming on the PC, grumbling about "bad work" the Argentinian colleague is it still okay. He makes the document itself and we can continue.We already know from previous transitions about the strict food control. No dairy, meat, vegetables, fruit, seeds and nuts. But we have still a few times already succeeded in one and another to bring it about so I think I already know tricks . I put a bag of carrots and beetroot in a bag between my clothes. The previous times they do have to open my backpack and luggage, but the well tied garment they had no message. This time I am glowing with. Of course, I indicated that I have something to do. You must always do, otherwise you may incur a huge penalty. They ask me what it is and usually I show a few pieces of fruit and some cookies. Then we kindly ask that spot to eat.The food overzealous agent is not interested in my apples, the big bag must go in the be  RX. Of course, misery! I love me dumb, am dumbfounded when he takes the salute and say in my poor Spanish that I'd forgotten! At the same time I try to look as innocent as possible.Phew we come from a dirty look! Luckily he does not go through my backpack looking for the cereal, rice and I do not know what else it could not really about!Next time yet but what are more cautious.
Expedition Tour

We leave our spa so around noon and spheres even further by the volcano. In Chile you look a little bit from what route you take, or if you are sitting on the Pan Americana, a monotonous motorway linking the city with the other one connects. We buy groceries in Melipuco balls and then some more. For some random reason we end up back in the yard of a farmer, amidst the mountains, about half an hour from the nearest house.The next day we first restore the headlight of the 650, which is shaken loose and decide to cut through the park Conguillio driving. On the map is only a tiny path indicated.When we have an hour on the road, we arrive at the park rangers. With their 4x4 into the ditch. We stop and ask if they need help. Yes, or we may have a pull cable? No, surely? Yes, surely we do. Imagine their surprised faces, to 2 riders from the other side of the world, in the middle of nowere them can help them out of trouble.After a few attempts we get the pick-up free and then it's our turn to be surprised. Their luggage is a young cougar. They release him in the park.And it's not done with our surprise, we drive through a beautiful forest, lava landscape and to say the least "sporty forest roads." At the first river crossing, we still like a photo, after yet another we do not stop anymore  before we drive through it. The road leads to a higher plateau of lava and gives great images. And as usual when we are great moments, the battery of the camera and the camera flat. Still enjoy some of the pictures we took.At the end of our ride we picnic in the Mapuche Indian reservation and then make the trip down to Lonquimay.The headlight of the F 650 is loose again, so tomorrow we need to find a solution.
A stroll in the Andes
After our fantastic ride through the nature, we look at how we will travel Lonquimay. The map shows a "Sendero" full east by the Andes. We inform the toerischtisch service and the civil Guardio. After some back and forth telephone calls to a police station even closer, they give us a "go", it's about 30 km difficult terrain but to do ...We drive through untold untouched nature and the first half it is steep, but doable uphill. The road is not over a wide walkway. We enter through a tiny tunnel to the barrier of the private realm, where we may (as told the police). And then start ... Highway to Hell! The terrain is rougher and rougher, harder and harder. But rollback is no longer an option. When it finally begins to fall, it is virtually impossible for the heavy engines dignified to get down. I ga countless times against the ground and also to Johan his heavy GS down a few times let it go. Thankfully we left on time and we feel no time pressure. A friendly farmer with oxen shows us the way to a junction. A right man at the right place!When we finally reach the end of the private land reach the owners warn us. Further, there is a river, about 30 meters wide, 50 cm deep and no bridge. Why, no bridge? The police told us that the bridge was okay!! It's now 6:30 in the evening.When we arrive at the river I'm tired. How the hell am I going to get the heavily loaded engine on the other side of the Bio-Bio ?And then, by heaven sent, appear, 3 quad riders who know the area! (They confirm us that the only way to do quads and cross-engines ...) They help us to bring the baggage across the river and then johan swims the both motors over the river. Everything goes so fast, I can not even take photographs. I am so happy with the help of other people!The hardest part is behind us now, but the next town we get no more. All in all it was about 50 km and 6 hours we have toiled! The road remains difficult but "doable" and at 20.00 we stop at a fairly decent place to camp (the only for the next few kilometers as it turns out). The damage to the engines is fortunately limited. But the luggage suitcases have sustained significant dents ...Phew! As a reward, yet 1 can of beer in the bag, half a bottle of red wine and a field full of dry wood to start a camp fire going.When we sit a few hours later to muse, there is suddenly a strange figure in our campfire. We did not see or hear him coming, he is suddenly there. Without saying anything, he shakes  hands and just stays standing there. Hidden under its hood, the shepherd's staff firmly under the arm. He seems particularly interested in me. We're clearing silently, I hide behind the tent, he strompeld still around, still here by the fire and then disappears (after our first (empty) bottle of wine to have checked) as suddenly as he came. We decide then but around our tent for the night to erect a psychological barrier with dry underbrush. While around us the sound shotguns (there are wild animals) we fall into a fitful sleep .. After an otherwise "quiet" night we drive the last stretch to Ralco and enjoy doing it for a refreshing breakfast.Chile, the real stories from Issabel Allende and Pablo Neruda.
What have we learned?if sombody give you advice on the state of the road.- Ask if the person in the past week has been.- Ask if he / she ever drove a motorcycle.Is the answer to one of the 2 questions "no" then the advice is probably not worth much.
Pacific OceanAfter our adventure in the Andes, we are glad to be back in the civilized world. Meanwhile, the damage to my luggage bins repaired, the bikes cleans and the stiffness of our bodies.We bulbs quietly along the Pacific Ocean and enjoy the first long run of 3 days, without dirt road (or almost). Along the coast we see the consequences of the tsunami that passed here a few years ago still. Strangely also the signs with the routes to see, among the other signs.And best of these days ... we finally have a night without a dog barking. Silent Mouse is, for the first time since an uninterrupted night long!Along the way we get 2 stickers from Chilean motorcycling  with the Chilean flag gift! We have already 2 flags (Argentina & Chili) and there will be many added.

Pacific Ocean

Na ons avontuur in de Andes zijn we blij om weer in de bewoonde wereld te zijn. Ondertussen is de schade aan mijn bagagebakken hersteld, de moto’s gekuisd en de stijfheid uit ons lijf.

We bollen rustig langs de Pacific Ocean en genieten voor het eerst sinds lang van 3 dagen rijden, zonder dirt-road (of toch bijna). Langs de kust zien we de gevolgen van  de tsunami die hier enkele jaren geleden passeerde nog steeds. Vreemd ook om de bordjes met de vluchtwegen te zien, tussen de andere verkeersborden.

En het beste van deze dagen... we hebben eindelijk een nacht zonder hondengeblaf. Muisstil is het, voor het eerst sinds lang een ononderbroken nacht!

Onderweg krijgen we van een Chileense motorrijden nog 2 stickers met de chileense vlag cadeau! We hebben al 2 vlaggetjes en er zullen er nog veel bijkomen.

Een "ommetje" in de Andes

Na onze fantastische rit door het natuurgebied, bekijken we in Lonquimay hoe we verder zullen reizen. De kaart toont een “sendero” volledig oostelijk door de Andes. We informeren bij de toerischtisch dienst en bij de Guardio civil. Na wat over en weer getelefoneer met een politiepost nog dichter bij geven ze ons een “go”, het is zo’n 30 km moeilijker terrein maar te doen...   

We rijden door onnoemelijk ongerepte natuur en de eerste helft gaat het steil, maar doenbaar bergop. De weg is niet meer dan een breed wandelpad. We komen via een piepklein tunneltje aan de barriére van het prive-domein, waar we doormogen (zo vertelde de politie). En dan start ... de Highway to Hell! Het terrein wordt ruiger en ruiger, moeilijker en moeilijker.

de wereld vanonder de moto

Maar terugdraaien is geen optie meer. Wanneer het dan eindelijk begint te dalen, is het quasi onmogelijk om de zware motoren deftig naar beneden te krijgen. Ik ga ontelbare keren tegen de grond en ook Johan moet z’n zware GS een paar keer neer laten gaan. Gelukkig zijn we op tijd vertrokken en voelen we nog geen tijdsdruk. Een vriendelijk boer met ossespan wijst ons de weg bij een splitsing. Een juiste man op de juiste plaats!

Wanneer we dan eindelijk het einde van het privéterrein bereiken, waarschuwen de eigenaars ons. Verderop is er een rivier, zo’n 30 meter breed, 50 cm diep en géén brug. Hoezo, geen brug? De politie zei ons dat de brug oké was!!!! Het is ondertussen half 7 ’s avonds.

Als we aan de rivier arriveren ben ik doodop. Hoe in godsnaam ga ik die zwaarbeladen motor over de Bio-Bio rivier krijgen?

En dan, als door de hemel gezonden, verschijnen er 3 quad-rijders die het terrein kennen! (zij bevestigen ons dat de weg enkel te doen is met quads en cross-motoren...)  Zij helpen ons om de bagage de rivier over te brengen terwijl Johan de beide motoren overzwemt. Alles gaat zo snel dat ik niet eens foto’s kan nemen; Zelden ben ik zo blij geweest met de hulp van andere mensen!!

Het moeilijkste is nu achter de rug, maar de volgende stad halen we niet meer. Al bij al was het zo’n 50 km en 6 uren dat we hebben gezwoegd! De weg blijft lastig maar “doenbaar” en om 20.00 uur stoppen we bij een redelijk deftig plekje om te kamperen (het enige voor de komende kilometers zo blijkt). De schade aan de motoren is gelukkig beperkt. Maar de bagagekoffers hebben flinke deuken opgelopen...

Oef! Als beloning, nog 1 blikje bier in de rugzak, een halve fles rode wijn en een veld vol met droog hout om een kampvuurtje te maken.

Wanneer we een paar uur later zitten te mijmeren, staat er plots een vreemde figuur bij ons kampvuur. We hebben hem niet zien of horen komen, hij staat daar opeens. Zonder iets te zeggen, hij geeft ons een hand en blijft daar maar staan. Verdoken onder zijn kap, de herderstaf stevig onder de arm geklemd. Hij lijkt vooral geïntereseerd in mij. We ruimen stilletjes op, ik verstop me achter de tent, hij strompeld nog wat rond, blijft nog even bij het vuur en verdwijnt dan (na eerst onze (lege) fles wijn te hebben nagekeken) even plots als hij gekomen is. We besluiten dan maar om rond onze tent voor de nacht een psychologische barriere op te werpen met droog kreupelhout. Terwijl rondom ons de jachtgeweren klinken (er zijn hier wilde dieren) vallen we in een onrustige slaap..                    Na een voor de rest “rustige” nacht rijden we het laatste stuk naar Ralco en genieten er van een deugdoend ontbijt.                                                                               

Chilie, hier beleef je de verhalen van Issabel Allende en Pablo Neruda écht.

Wat hebben we geleerd?

Geeft men advies over de toestand van de weg.

-          Vraag of de persoon zelf er in de afgelopen week nog geweest is.

-          Vraag of hij/zij ooit al met een motor gereden heeft.

Is het antwoord op één van de 2 vragen “neen” dan is het advies waarschijnlijk niet veel waard.

Expeditietocht

We verlaten onze thermen zo rond de middag en bollen nog verder door het vulkaangebied. In Chili kijk je best een beetje uit welke route je neemt of je zit zo op de Pan Americana, een eentonige snelweg die de ene stad met de andere verbindt. We doen inkopen in Melipuco en bollen dan nog wat verder. Om een of andere toevallige reden belanden we weer op het erf van een boer, midden in de bergen, zo’n half uur rijden van het dichtsbijzijnde huis.

De volgende dag herstellen we eerst de koplamp van de 650, die is losgetrild en besluiten dan om dwars door het park Conguillio te rijden. Op de kaart staat een slechts piepklein paadje aangeduid.

Wanneer we een uurtje op weg zijn, komen we de parkwachters tegen. Met hun 4X4 in de gracht. We stoppen en vragen of ze hulp nodig hebben. Ja, of we misschien een trekkabel hebben? Neen, zeker? Ja, toch wel die hebben we. Stel je hun verbaasde gezichten voor, 2 motorrijders van de ander kant van de wereld, in de middle of nowere die hen hen uit de nood kunnen helpen. Na een paar pogingen krijgen we de pick-up vrij en dan is het onze beurt om verbaasd te zijn. In hun laadbak zit een jonge poema. Ze gaan hem vrijlaten in het natuurgebied.

En het is nog niet gedaan met onze verbazing, we rijden door een prachtig woud, lavalandschap en op z’n zachts gezegd “sportieve bosweggetjes”. Bij de eerste riviercrossing willen we nog graag een foto, na de zoveelste stoppen we zelfs niet meer voor we erdoor rijden. De weg leidt naar een hogergelegen lava-plateau en geeft prachtige beelden. En zoals gewoonlijk wanneer we fantastische momenten beleven, is de batterij van de camera en het fototoestel plat. Geniet toch nog van de enkele foto’s de we genomen hebben.

Op het einde  van onze rit picknicken we in het Mapuche-indianenreservaat en maken dan de rit af naar Lonquimay.

De koplamp van de F 650 is weer losgekomen, dus daar moeten we morgen een oplossing voor zien te vinden.

Gepakt voor smokkel.

Voor het eerst sinds lange tijd kunnen we terug de Chileense grens oversteken. We grijpen die gelegenheid dan ook met beide handen en kiezen Passo Mamuil Malal als grenspost uit.

De problemen beginnen al bij de douane. Normaalgezien krijg je in elk land een document dat je toelaat om met je eigen motor daar te rijden. Bij het verlaten van Argentina geeft je het document af en bij het binnenkomen van Chili krijg je een nieuw. Niet dus deze keer. De doaneagent vraagt me naar een bepaald document, dat ik niet heb. En nu?

Na wat heen en weer gepalaper, wat getokkel op de pc, gemopper over “bad work” van de argentijnse collega komt het dan toch in orde. Hij maakt het document zelf op en we kunnen verder.

We weten al van de vorige overgangen dat er strenge voedselcontrole is. Geen melkproducten, vlees, groeten, fruit, zaden en noten. Toch zijn we er al een paar keer in geslaagd één en ander mee over te brengen dus denk ik dat ik de trucken van de foor al ken. Ik stop een zak wortelen en een zak rode bieten in tussen mijn kleren. De vorige keren hebben ze wel mijn rugzak en koffers laten openen, maar aan de goed opgebonden kledingzak hadden ze geen boodschap. Dit keer ben ik er gloeiend bij. Natuurlijk heb ik aangegeven dat ik wél iets bij heb. Dat moet je altijd doen, anders kan je een gigantische boete oplopen. Ze vragen me dat wat het is en meestal toon ik dan een paar stukken fruit en wat koekjes. Dan worden we vriendelijk verzocht die ter plekke op te eten.

De overijverige voedselagent is echter niet geïntereseerd in mijn appels, de bagagezak moet eraf en door de RX. Natuurlijk misérie! Ik hou me van den domme, ben stomverbaasd als hij de groeten vindt en zeg dan in mijn pover spaans dat ik dat helemaal vergeten was!! Tegelijkertijd probeer ik zo onschuldig mogelijk te kijken.

Oef we komen er met een vieze blik vanaf!! Gelukkig heeft hij mijn rugzak niet verder doorzocht want ook de muesli, rijst en ik weet niet wat nog meer mochten eigenlijk niet mee over!

Volgende keer toch maar wat voorzichtiger zijn.